Acı duyabiliyorsan canlısın, başkasının acısını hissedebiliyorsan insansın diyen Tolstoy' un sözünün bir kez daha Yaşar kemalimin kelimelerinde iliklerime kadar hissettim. Yaşar kemalim öyle bir hissetmişki bu toprakların karış karış acısını, çukurovanin çukurunu, Anadolunun feryadını, kelimelere bu acıyı öyle bir nakşetmişki okurken hissetmemek elde yürekte değil ve yaşar kemalim bir kez daha hissettiriyor ki insanın kurdu kendisi olduğunu. Diğer yapıtları gibi bu kitap ta öyle bir akıcı ki öyle bir içten yazılmış ki elden bırakmamak veya bitmesini istememek geliyor içinden insanın. Ve öyle bir etki var ki bu kitap ta fark etmeden adım attigim her karış toprağın bağırışını, acısını, haykırışını, umudunu, umutsuzluğunu hissettim ve taki başka bir yaşar kemalimin kitabına kadar da hissedicem. Öyle bir hissetme ki her yapıtında bölünmüşlügümüzün bir parçası gibi nakşediyor yüreğinde insanın. Her kitabi yapbozun bir parçası misali yaralıyor insanın yüreğini. Okumanızı mutlaka tavsiye ederim.