Seyranın elini tuttu. Seyranın eli kızgın demir gibi yanıyordu. Memed onu kaldırdı, kendine çekti. Seyran kendisini Memede yumşacık, cansızmışcasına bıraktı, göğsüne doğru sağıldı.
Memed onu kucakladı, boynundan öptü. Dudakları yanar gibi oldu.
……..
Hayat savaş değilse hiçbir şey değildir. Toprak savaşıysa, savaşların en kutsalıdır, insanoğlu bu dünyada bir de savaşmıyorsa, ne işe yarar? Ottan çöpten ne farkı olur?