Ağlamak uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvetin bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar biz de o gücün de mahvolduğu zamanlardır ki onun yerine geçen etkili bir sessizlik en şiddetli hüzün gözyaşlarından daha yakıcıdır.
Ölümün yaklaştığını hissettikçe, ölümün gölgesi yolunuzun üzerinde simsiyah düştükçe, olaylar gözünüze eskisi gibi batmıyor derin duygularınıza artık aynı şekilde seslenmiyor, tehlikeli gücünden çok şey kaybediyor.