Esra Karacaoğlu
@Esrajesss
instagram.com/esrandbooks?igs...
Youtube kanalıma beklerim
youtube.com/@esraguntepe?si...
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitapların Dünyasında Kaybolmakmı Kitaplarla Kendini Yok Etmek mi1000Kitap
"Carlos María Domínguez’in Kağıt Ev (Casa de Papel) eseri, hacmi küçük ama ağırlığı ve düşündürdükleri bir kütüphane kadar büyük olan o nadir kitaplardan biri. Bir solukta biten ama etkisi zihinde günlerce süren bir edebi cevher.
Kitabın Özü ve Bize Söyledikleri
Kitap, aslında tüm kitap tutkunlarının (yani biz 1000K okurlarının) kendinden bir şeyler bulabileceği, ancak bir yandan da korkarak kendine bakacağı bir ayna tutuyor. Hikaye, Bluma Lennon adlı bir akademisyenin sokakta Emily Dickinson şiiri okurken bir arabanın çarpması sonucu ölmesiyle başlıyor. Sadece bu başlangıç bile yazarın bize vermek istediği mesajın sinyali: Kitaplar insanların kaderini değiştirir.
Karakter Analizi ve 'Kitap Deliliği'
Eserin merkezindeki Carlos Brauer karakteri, bibliyomani (kitap biriktirme hastalığı) sınırlarında gezen, kitapları sadece okumakla kalmayıp onlarla yaşayan bir adam. Brauer’in kitaplardan kendine bir ev inşa etmesi, edebiyatın insanı koruyan bir sığınak mı yoksa dış dünyadan koparan bir hapishane mi olduğu sorusunu sorduruyor. Kitaplar bizi yaşatır mı, yoksa yavaş yavaş tüketir mi? Domínguez bu sınır çizgisiyle muazzam oynamış.
Benim Gözümden
Kağıt Ev, kitaplara olan sevgimizi sorgulatıyor. Kitapları birer nesne olarak nesneleştirmek, onlara sahip olma arzusuyla dolup taşmak ve nihayetinde o sayfaların arasında kendi benliğini kaybetmek... Çevirinin akıcılığı ve yazarın şiirsel dili, bu tekinsiz atmosferi daha da vurucu kılmış.
Kütüphanesinin düzenini bozmamak için hayatını değiştirenlerin, kitapların kokusunda kaybolanların mutlaka okuması gereken bir başyapıt.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ah Yasemin, canım Jasmine;
Seni öyle içten anlıyorum, öyle aynıyız ki dönüşmeden önceki Jasmine sana şurada olsan sıkı sıkı sarılmak isterdim.
Ama sen öyle şanslı öyle güzel bir aileye doğmuşsun ki bir hayâl kadar güzel..
Daha bir sürü cümle kurulur, daha bir sürü övgü ve keder paylaşılır. Ama ben her bir kitabını okuduğumda neden gözyaşlarım sel olup akıyor @bigeguvenkizilay neden sayfaların çoğu buğulu...
Böylesi güzel bir aileye sahip olmak ne kıymetli, böylesi bir gerçeği yaşamış olmak ne kadar eşi benzeri bulunmaz bir nimet...
Bilirim ki kendinden öyle çok anı var ki; bunu en çok da "Ankara Diye İnsanlar Vardır" kitabında gördüm, okudum. "Kehribar Zamanında Aşk" apayrıydı, "Emanet" ise içine yazıp imzaladığınız gibi kalbime emanet...
Nasıl bir memleket sevgisi, nasıl böylesine geçer karşıya bu his...
Hayranlıkla okuyorum, böylesi güzel bir sevgiyi yaşadığınız için sizi bir miktar kıskanıyorum
Kitabın ise içinde günümüze en çok yakışan cümlesi 'Cahilin bilgisiz, aydının ilgisiz olması ' birde üstüne üstlük şikâyetçi olması hemde hiçbir şey yapmadan...
Kayıp benliğini...geçmişini...şarkılarını...duygularını...
Bir el yapımı kutunun içinde, hayatın anlamını bulmuştu.
“Hani bir kadim atasözü vardır, ‘Her yaşlı adam öldüğünde, bir kütüphane toprağa gömülür’. Sana bırakmaktan en onur duyduğum şey kütüphanemdir.
Ama ya hayat hikâyemizi ne yapacağız? Sensiz geçen bunca yılı, hasretle geçen bunca zamanı ne yapacağız? Sen bizsiz büyüdün, yetiştin, biz sensiz yaşlandık...
Bunca hasret çektiğimiz zamanın hakkından nasıl geleceğiz?
Bilmiyorum güzel yavrum. Henüz bilmiyorum. Ama bunların benimle birlikte gömülmesine gönlüm razı değil. Sana söz veriyorum, bir yolunu bulacağım.
Bunca sene biz neler yaşadık, sen yanımızda olabilsen neler olurdu, sana anlatmanın, hatta
Canım Rüya, Canım Orhan, Eh hadi canım Türkan...
Öyle bir hikâye ki sanki Türkan üzerine yazılmış bütün sözler ama ben en çok Rüya oldum. En çok Orhan' a üzüldüm, kızdım oh iyi olmuş dedim. Türkan'a gelecek olursak da yaşa hayatını iyi yaptın dedim. Ulaş'ın hep aynı kaderi yaşamasına ise olur öyle dedim. Ali ise bu hikayede kalbinin ekmeğini yiyen dedim. Ama en çok da hep gidenin kadınlar olduğunu görünce bu coğrafyada tam tersi olur genelde sanırım ondan dedim. Aman dedim de dedimm....
“Bütün yaşamımı birilerinin yanında durarak geçirmiştim. Birilerinin bana açtığı boşluklara sığmış, taşmamış, yükselmemiş bile ama kurumamış da, orada eski bir göl gibi durup beklemiştim. (...) Hiç kendi kaderimi tayin edecek bir adım atmamış, ekseriyetle bana gösterilen yere ilişmiş, bundan şikâyet etmemiş ama şimdilerde yeni yeni ve epey sarsılarak fark ettiğim şekilde bu sınırları belirlenmiş hayattan sandığım kadar tatmin olmamıştım.”
Hayatın tekdüze akıp gidişi içinde hayallerini usul usul yitirdiğini fark etmeyen, aşkın neye benzediğini unutan, bir adada tek başınaymış gibi yaşamayı benliğinin parçası olarak kabullenen, neyi beklediğini tam olarak bilmeden yıllarca bekleyen bir kadının hikâyesi...
Melisa Kesmez, hayatı ıskalamış bir kadının kocasının ölümünün ardından yeni bir başlangıç yapmak için cesaret arayışını anlatıyor. Türkan'ın "her şey mümkün"lerle, yeşeren umutlarla "dünyaya doğru" attığı adımlarını takip ederek okuru çiçekli bir içsel yolculuğa davet ediyor. Çiçeklenmeler, bir büyüme hikâyesi..
#çiçeklenmelerkitapyorumu 
Melisa Nur Kesmez
@iletisimyayin
Melisa Nur Kesmez
@iletisimyayin
Öncelikle bu yıl abartılmış kitaplar listemin başını tutan kitaplardan birisi olabilir. 16 yaşında olan bir ergenin okuldan kaçışını sonrasında kendisinin iç dünyasını okuyoruz. Kitap Amerika'nın kapitalizm toplumunun öne çıkardığı yaşandığı bir ergenlik sistemi sunuyor. Bu durum Türkiye'de pek fazla görülmese de, buna sözde kuvvetli aile bağları'na da bağlansa ben Türkiye'de de durumun buna benzer olduğunu düşünüyorum. Ergenlik hangi ülkede olursa olsun bir bireyin birey olma yolculuğu kendini bulma süreci, kendini topluma kabul ettirme sürecini oluşturuyor. Kitap ciddi anlamda abartılmış kitaplar arasında, fakat bir ergeninde iç dünyasını sunabilecek nitelikte.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Ahmet Ümit yine şaşırtmadı. Şahane bir kurgu ile enfes bir polisiye roman okudum. 1996 yılında yazdığı bu eser polisiye türünün kapılarını açmış. Nevzat Ali Zeynep yok. Ya eğer onları arıyor gözlerim fakat ilk dinlemeye göre oldukça başarılı. Ve yine sonunu tahmin edemedim.
