Esra
@Esrassevinc
'İçinde hatıra balıkları yüzen kırmızı bir akvaryumum ben'
76 okur puanı
Eylül 2016 tarihinde katıldı
Bu incelemeyi yazmak çok zor.
Sevdiğim biri tarafından önerilen bu kitabı özenle, sonunu merak ederek okudum, kitap bitti sonu gelmedi.
Özellikle kitabın ikinci yarısından sonra iç sıkıntıları eşlik etti.
İçinde pek çok sosyal mesaj barındıran bir kitap aslında, kitapla ilgili çoğunlukla kapitalist sistemin fazla tüketimin bizi nasıl kör ettiğine değindiğine dair yorumlar okudum.
Benim dikkatimi çeken başka noktalarda oldu. İletişimde yaşanan sağırlık, bencillik, duyarsızlık gibi.
Hikayenin belli bölümlerinde karakterlerin birbiriyle empati kuramadığı aşikar, herkesin kendi problemini büyük sandığı ve karşısındakinin durumundan habersiz dertlerini küçümsediğine şahit oluyoruz.
Ve kitabın son cümlesinde maddeye olan bağımlılığımız, kuşatılmış olmamıza yaptığı vurgunun yanı sıra belkide hayatın sadece soluk almak kadar kolay olduğunu bunu fark etmek için bunca zorluğa ihtiyacımız olmadığı düşüncesi belirdi zihnimde.
Kitapla kurduğum bağ için teşekkür ediyorum.
Reklam
Puan vermedi
Bu inceleme kitaba dair iç döküştür. Kelimeler izin verdiği kadar dökülmüştür.
Kitabı okuduğum süreç içinde bölüm bölüm farklı düşüncelere kapıldım, kendimce yorumlar yaptım.. Biraz önce kitabı bitirip kapağını kapattığımda zihnim düşüncelerden sıyrılmış gibiydi. Hissettiğim ise sadece yazara olan saygıydı...
Birkaç ay önce sevdiğim bir arkadaşımla 'bir kitap okudum hayatım değişti' konusunu konuşmuştuk, bu kitabın ilk cümlesi ve konunun çoğunluğu budur. Karakter kitabı yarıladıktan sonra okuyucununda dikkatini çekerek hayatını değiştirenin kitap değil aşk olduğunu söyler.
Ve kitabın sonlarına doğru hikaye hayat amacı konusuna bağlanır. Ve karakter şu cümleyle özetler tüm bu olağanüstü kurguyu
' Kısacası: Kendimi başkalarından ayırmak, herkesinkinden daha başka bir amacı olan özel biri olarak görmek istemiştim. Bu da buralarda affedilecek bir suç değildir.'
Yaşadığımız duyguların yoğunluğu ile verdiğimiz kararları,
İşaret sandığımız rastlantıları,
Mutluluğun sahip olamadıklarımızda saklı olduğu yanılgısını,
Varolduğumuzu hissetmek için tutunacak dal arayışımızı,
Zaman içinde yaşadığımız toplumsal dönüşümü, düşünme karşı bireysel direncimizi,
Ve yaşam içinden daha nicelerini sorguladığım bir okuma oldu.
Gerçeklikle kurgu arasında kaybolduğum, kendimi inanmakla yok artık demek arasında yakaladığım bir kitaptı..
2 ayrı hikaye kahramanı tanıyor ve onların çevresinde gelişen olaylara şahitlik ediyoruz. Yarattığı duygularla, çok içten, çok samimi ve bizden. Okumaya başladığımdan itibaren gerçeklik payını düşünüp 'bunca bilgi nasıl toplandı' diye sorgularken üstüne son 20 sayfada yoğunlaşan olay örgüsü kum fırtınası gibi yüzüme çarptı...
Başarılarla dolu, umut verici bir ilk roman..
Muazzam bir emek, takdire şayan bir beceri..
Bu kitap öykü kitabı olarak geçiyor. Bense bu kitabı içdöküş gibi okudum. Özdenören aklına takılan her soruyu bizlere sormak için hikayeleştirmiş sanki. İçinden çıkamadığı her duyguyu kaleminden akıtmış. Adını koyamadığımız, anlatamadığımız duyguların benzetimlerini yapmış. Öyküler diyoruz, imkansız hikayeler diyoruz kimisi bir sayfa kimisi sayfalarca... Klasik 3-4 öykülük olay örgüsü olan kitaplar gibi düşünmeyin bu kitabı. Çevirdiğiniz her sayfada anlamak için çabalayacağınız cümleler cevabını arayacağız sorular karşılıyor sizi.
Kitap tam anlamıyla biz.
Alıntı yapılarak parçalanamayacak kadar bütün bir kitap. Okurken 'hele ki şimdilerde...' diyerek başladığım düşüncelere daldım sıklıkla.
Ve kendime dönüp sen kimsin sorusunu sordum.
Yaşadığın hayat senin köklerine mi ait? Yabancıların mı?
Sen sen misin başkası mı?
