Allahın funny bi kulu
@Ethems
Körüm, o halde karanlık niye benden kaçıyor?
Sağırım, nasıl oluyor da uğultum uzaktan
beni çağırmaktadır?
-İsmet Özel
Bazı insanların namazı hızlı kılma sebepleri kısa boylu olmaları. Evet evet yanlış duymadınız, Karadenizli filim adamları böyle tespit etmiş. Çünsü kısa boylu insanların ebatları ufak olduğu içün rükunlara eğilip doğrulmaları daha az vakit alıyor ve bu da hızlı kıldıkları zannına yol açıyor. Bu durumun daha ötesi de vardır ki, şöyle: Bunlara namaz kıldırmak zorunda kalan mükemmel insanlar da bu mini müminler imamdan önce rükunlara gitmesin diye hızlı kıldırmak zorunda kalabiliyorlarmış. Mışlı geçmiş zaman yani az evvel... Nalet olsun dostum, çok pis ibretlik bir tespit bu.
Abdülhamidin Pan-İslâm siyasetinin nasıl tüm Müslüman dünyasının en ücra köşelerine kadar nüfuz ettiğini görmenin beni oldukça şaşırttığını size itiraf etmeliyim. Kuzey Afrika'da Şeyh Sünusî, Afganistan'da Kabil Başmollası, Orta Asya'da Buhara Kadısı ve Hindistan, Cava ve Çin dini liderleri Padişah'ın emrindedirler. "İslâm Birliği" fikrinin Abdülhamid'in saltanatındaki kadar hiçbir zaman güçlü olmadığını söylemekle şüphesiz ki abartmış olmam. İslâm Birliği'nin henüz daha oluşma safhasında olduğu tabiidir. Ne var ki, Mekke'deki merkezi otoritesi ile Padişah'ın -eğer plânlarının uygulanmasına izin verilirse- şaşırtıcı sonuçlar alması mümkündür. Tuhaftır ama aydın teb'ası ondan için için nefret etse bile, Sultan'ın bu özlem ve emellerini paylaşmakta, bu konudaki başarılarını alkışlamaktadır.
Sir Philip Currie ve Sir William White ile ilgili noktalarını tümüyle kabul etmemekle birlikte size Kâzım Paşa'nın ifadesini olduğu gibi aktarmaya çalıştım. Sultan Abdülhamid gibi amansız ve vehimli bir müstebiti idare etmenin kolay olmadığını bildiğim için bu iki diplomata haksızlık edildiği düşüncesindeyim. Ayrıca, Türk Sarayı nezdinde hiçbir diplomatın daha iyi bir konuma sahip olduğunu iddia etmek mümkün değildir. Türkiye ile İngiltere arasındaki bu gerginliğin temel nedenini şimdiki Padişah'ın şeytanî ve kötü karakterinde aramak gerekir. Kendisi bu tahtta olduğu sürece bugünkü ilişkilerin düzelme ümidi yoktur diyebilirim.
Bu düşüncenin vatansever her Türk devlet adamı tarafından paylaşıldığını sanıyorum. Hepsi bu adamdan nefret etmektedirler.
II. Abdülhamid'in iç ve dış siyasette almış olduğu bu kararlar Vambery'yi tedirgin etmiş ve profesör, Sultan Hamid tahtta olduğu sürece, misyonunu gerçekleştiremeyeceğini düşünmeye başlamıştır. Bu düşünce ile İngiltere Dışişleri'ne yazdığı raporunda İngiltere'yi muhalefetteki Jön Türkleri desteklemeye davet eder. Profesöre göre, II. Abdülhamid devrilir de yerine Jön Türkler iktidarı teslim alırlarsa, yeni ekip liberal oldukları için, dış politikada İngiltere ile yakın ve dostane ilişkilere gireceklerdir.
...Karşılaştığı olağanüstü güçlükler onun zihinsel yeteneklerini zedelemeye başlamış, uykusuzluk ve yorgunluk onu sinirli yapmıştır. Bu tehlikeli gidişe Padişah'ın dikkatini çekerek, Türkiye'nin varlığının onun sağlığı ile yakından bağlantılı olduğunu belirttim. Bunun üzerine bana; "Güveneceğim adamları bulamıyorsam, ne yapayım? Gördüğünüz gibi çevrem bencil, amansız ve namussuz insanlarla çevrili. Genç nesil arasından yetenekli, dürüst ve vatanperver adamlar yetişene kadar, sağlığım için tehlikeli olsa dahi, yalnız başıma çalışmaya mecburum" dedi. Zavallı hükümdar, insan ona acımaktan kendini alamıyor!