Bu kitap bir ahlak dersi değil. Hiç olmadı. Prens, insanlığa tutulmuş bir ayna da değil daha kötüsü insanın çıplak iskeletini gösteriyor. Et yok, merhamet yok, maske yok. Sadece güç, korku ve çıkar var.
Machiavelli insanı sevmiyor. Ama onu çok iyi tanıyor. Belki de bu yüzden hala haklı.
İktidarın Çocukluğu;
Prens, Orta Çağ’ın son nefeslerinde yazılmış olabilir ama anlattığı şey ilkel. Kabile mantığı kadar eski. Gücü elinde tutmak isteyen adamın önünde iki yol var:
– Sevilmek
– Korkulmak
Ve Machiavelli çok net; İkisi birden olmaz.
Sevgi, insanın keyfine bağlıdır. Korku ise disiplinlidir. Güç, disiplin ister.
Burada romantizm yok. Krallar, prensler, yöneticiler kutsal değil.
Hepsi hayatta kalmaya çalışan hayvanlar.
Taht dediğin şey kadife kaplı bir savaş alanı.
İnsan Doğasına Dair Acı Gerçek !
Bu kitap insanlara güvenmez. Ben de güvenmiyorum.
İnsan nankördür. Çıkarına göre sadık olur. Zor zamanda kaçar.
Machiavelli bunu yazarken kötülüğü teşvik etmiyor; olanı kayda geçiriyor.
Beni rahatsız eden kısım bu değil.
Beni rahatsız eden, herkesin bunu bilip hala şaşırıyormuş gibi yapması.
Prens’te ahlak, güçten sonra gelir.
Erdem, işe yaradığı sürece vardır.
Yaramıyorsa…… çöpe gider.
Sert mi? Evet.