Havva
@Evagn
Öğretmen
Lisans
38 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Şu çadır kuran çingeneleri görüyor musun
Ne kadar da mutlu, neşeli
Gözlerinde umut pırıltıları
Onlar kaldırımlarca, gecelerce özgür
Özgürlük neydi
Sevgiliyle el ele sahilde yürümek mi
Yoksa uçan kuşlar gibi göklerde süzülmek mi
Belki de aydınlığa giden bir çift gören göz müydü neydi
Şairin dediği gibi ayrı yaylalarda yeşeren otlar gibi mi bekleyecektik çürümeyi
Hasretimi söyleyecek gücüm kalmadı
Benim dünyamı kimse anlamadı
Şimdi geç kaldık, sorma artık
Yüreğim bencildi, seni yalnız sakladı
Nilüfer Armağan
Reklam
Ne var ki, elverişsiz koşullar altında hiçbir zaman dışa çıkamayan, çıkma umudu da olmayan, uykuya dalmış bir gücün, ruhunda var olduğunu hep hissediyordu.
Oblomov, arkadaşının arkasından bakarken şöyle geçiriyordu içinden:"Batmışsın sen sevgili dostum, kulaklarına kadar batmışsın. Dünyada kendinden başka her şeye hem kör hem sağır hem de dilsizsin... İnsanların arasında kırk takla atarsın; işinle, rütbenle övünürsün... Bizde buna da meslek diyorlar işte! Bunun için zekaya, irade gücüne, duyguya hiç gerek yok... Neye yarar ki bunlar? Gereksiz lüks şeyler! Yaşadığı kadar yaşayacak ama içinde çok bir şey kıpırdamayacak... Ama dairede on ikiden beşe kadar çalışacak, sekizden on ikiye kadar da evde... Vah zavallı!"
Ben senin yerinde olsam, asil bir kimse olarak doğduğuma inanır, bu inançla da küçük bir çiftlik sahibinin zulümlerine karşı durmak cesaretini gösterirdim.
