Evelda
@Evelda
Evli | Çoğunlukla arşiv olarak kullanılmakta.
350 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Kitapyurdu kampanyasında denk geldiğim, Yekta Kopan’la tanıştığım kitap. Kesinlikle güzel bir başlangıç yaptığımı düşünüyorum yazarla diğer kitaplarını da -özellikle öykü türündekileri- okumak için hevesliyim.
Kitap birbirinden bağımsız on iki hikayeden oluşuyor. Kısa ve öz hikayeler. Bence yazar, öykülerindeki duyguyu çok iyi bir biçimde okuyucuya aktarabilmiş. Zira kitap beni bol bol hüzünlendirdi, yeri geldi kızdırdı ve gülümsetti.
Yekta Kopan’ın tasvirlerini ayrı sevdiğimi söyleyebilirim. İlk hikaye ‘Samodey’in üçüncü paragrafında kahramanın yaşadığı uykusuzluğun ‘(...)tavandaki sinema perdesinde hayal izlettiren(...)’ bir uykusuzluktan damarlı(!) olması; yazarın anlatım biçimi neden bilemiyorum çok hoş ve farklı göründü gözüme.:) O an anladım kendisini seveceğimi.
Puanının bu kadar düşük olmasına da şaşırdım. Okunmasını tavsiye ederim.
Teşekkürler.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap hakkında çok daha güzel ve açıklayıcı incelemeler mevcut, hiç inceleme yapmayı düşünmüyordum ama sanırım bir iki bir şey yazmazsam rahatlayamayacağım.:)
Sonda söylemem gerekeni başta söyleyeyim: Kitaba bayıldım. Öyle bir kitaptı ki okumaya fırsatım olmadığı durumlarda bile akıldan çıkmayan sevgili gibi kafamın içinde döndü durdu. VE SÜRÜKLEYİCİYDİ.(Benim geç bitirme sebebim okumaya vakit bulamamamdandı bu notu da buraya iliştirmek istedim nedense.;):p) Fark ettim ki Dan Brown’u çok özlemişim. Adam gözlerimde tütüyormuş, haberim yokmuş meğer!
Kitabımızın ana konusu: Edmond Kirsch isimli dahinin “Nereden geldik?” ve “Nereye gidiyoruz?” sorularına bulduğu bilimsel cevapları halka duyuracağı sırada vakitsiz ölümü ve Langdon’un, her ne pahasına olursa olsun bulduğu cevapları eski öğrencimin hatırına açıklamalıyım, düşüncesiyle yollara düşmesidir. Tabii bu yollarda tam da simgebilim profesörünün işi olan şifreler olmazsa olur mu? Kesinlikle olmaz! Langdon, yalnız değildir bu sefer yanında dünyalar güzeli İspanya kraliçe adayı Ambra Vidal vardır. Yani Langdon’un yanındaki güzel kadın konusunda yine şaşırtmaz bizi Dan Brown.:)
“Nereden geldik?”-“Nereye gidiyoruz?” sorularının cevaplarını kitabın sonunda bulursunuz. Tatmin olursunuz, olmazsınız orasını bilemem. Ama yazarımız gayet hassas olan bu konuya iki taraflı (dindarlık-antidindarlık) biçimde gayet ortalarda yaklaşmıştır, tekrar takdir etmek gerekir.
**Spoiler
Bir de öyle bir karakter vardır ki kitapta... Hayran bırakır, ürkütür, düşündürür: Winston. Günümüz Siri’si ilerde bir Winston’a dönüşebilir mi acaba? Bu soru aklımdan bir türlü çıkmadı, çıkmıyor. Ve bu teknoloji beni korkutuyor mu? Kesinlikle evet. ‘Onlar’ın duygularının olmaması iyi mi, acaba kötü mü? Sanırım geleceği bekleyip görmekten (ya da
Boleyn Kızı serisindeki en sevdiğim kitap. Anlatıcısı bakımından diğerlerinden farklı ve bu ayrı bir tat vermiş kendisine.:) Bir merakınız yoksa -bütün seriyi okumasanız- bile Kraliçenin Soytarısı'nı okumanızı öneririm. Entrikalar yine bilindiği gibi...
Birkaç sene önce okuduğum, okumaya sürekli devam ettiğim, alıntı yapmaktan hoşlandığım kitaptır.:) Bitirince tek düşündüğüm "Keşke orijinal diliyle okuyabilseydim." olmuştu. Rekin Teksoy'un çevirisi harika tabii ki ama sanki bir şeyler eksik gibi hissettirmişti.
Bilindiği üzere Dante'nin Cehennem-Araf-Cennet yolculuğunu anlatır. En sevdiğim bölüm çoğu kişi gibi 'Cehennem'. Söylemeliyim ki bu bölümü okurken bir yandan Botticelli'nin Cehennem tablosuna göz atmak hayal dünyasındaki bazı kurguların tam olarak oturmasını sağlıyor.
Dante'ye karşı başka bir hayranlık uyandıran şey onun sonsuz Beatrice aşkı. Beatrice'e özellikle 'Cennet' bölümünde sık ve aşkla rastlanır...
Naçizane fikrim İlahi Komedya herkesin okuması gereken bir eser. Özellikle düşüncelerin uyutmadığı gecelerde rahatlamaya birebir.:)
Bu bir inceleme değil...
Çok geç bitirdiğim bir kitap oldu maalesef. Çünkü Satranç öyle bir günde okunup geçilecek bir kitap değil. Her sayfasının her kelimesi tek tek büyük bir odaklanmayla okunmalı. Ben de bu zamanımın olmasını bekledim, bekledim. Ama bu fırsatı yakalayamadım. Otobüs yolculuklarında gürültüden bunalıp kulaklığı takar ve okursunuz, ama yine de tam veremezsiniz kendinizi. İşte bende de böyle oldu. Hele Satranç'ta bu odaklanmayı bu ortamda hiç yakalayamadım.
Bütün bunlara rağmen etkilendim. O lanet hücreyi, sandalyeyi, leğeni, masayı ve hep aynı desenli duvar kağıdını; bunların çerçevesi içindeki psikolojiyi okurken tüylerim diken diken oldu.
Tekrar okuyacağım. Bütün gücümle kendimi dünyadan soyutladığıma emin olduğumda zamanlarda ve Satranç'ı artık hazmettiğimi düşünene kadar tekrar tekrar okuyacağım...
Teşekkürler.
