Buse
@Everythingoesm
En karanlık an, şafak sökmeden önceki andır.
408 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Kitabın başında ,karakterin yalnız olduğu ve bunun tadını çıkardığı kısımları ne kadar sevdiysem kalanından o kadar nefret ettim. Aşk, dünyanın en güzel hissi, bile dozunda ve yerindeyken güzel ama bu kitaptaki sözde aşk bende kusma isteği uyandırmaktan başka hiçbir şey yapmadı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitap okurken daima "aaa konusu ne?", "ne anlatıyor bu kitap?" gibi sorular gelir çevreden. Ben hiçbir kitapta bu soruya cevap vermekte bu kadar zorlandığım hatırlamıyorum.
Pancarlar, parfüm, mitoloji, ölümsüzlük, 4 farklı hikaye ve bir kesişim... Az önce kitabın arka kapağını kapattım ve 18 yıllık şu nispeten kısa ömrümü bir sorguladım. Kokulara, insanlara ve çiçeklere bakışımı tekrar düşündüm. Oysa tatilde okumak için yanıma aldığım bir romanı sadece, nasıl bu kadar büyük bir etki yarattı?
*BU KISIMDAN SONRASI SPOILER İÇEREBİLİR*
Kitapta beni en çok çeken Alobar'ın hikayesi oldu haliyle, 1000 yıllık bir hayat kimin ilgisini çekmez ki! Ancak şunu da söylemeliyim ki Alobar'ın Kudra ile ilk tanıştığı sahne dolayısıyla ben kitap boyunca Alobar'dan nefret ettim.
Kudra ise kitapta en sevdiğim karakteri. Cesur ve zeki kadınlara zaten bayılırım.
Bu çiftin ölümsüzlük serüvenlerinin mitolojiyle, felsefeyle ve tabiki de kokularla iç içeliği beni içine çekti.
Alobar ve Kudra kadar beni etkileyen bir diğer karakter de Marcel LeFever'di. Özellikle onun yaptığı konuşmayı okuduğumda durdum, kafamı kaldırıp metrodaki diğer insanlara baktım ve düşündüm (öyle bir düşünmek ki metrodan zar zor inebildim) Sonra tekrar okudum. Üstüne konuşmam gerekiyordu, sindirmem gerekiyordu. Çiçeklerin dinozorları öldürmesi... Zaten sanırım kitap en çok da orada benim için ayrı bir boyut kazandı. Ah bir de Alobar'ın İsa ile tanışması kısmı var tabi!..
Kitabın sonlarına geldiğimizde yavaş yavaş tüm karakterlerin bir araya toplanması ise sanki kalbimdeki kayıp bir yapboz parçası yerine konulmuş gibi hissettirdi.
Ayrıca ilk defa sanırım bu belirsiz sondan gayet hoşnutum. Çünkü Alobar'a rağmen Kudra ve Alobar'ın aşkına aşık olmuştum ve zihnimde dahi olsa kavuşmaları beni mutlu etti.
Ve Alobar'ın dediği
Meksika kırsalında öfkeleri ve yalanlarıyla kendilerini korumaya çalışan terk edilen, kaçırılan, suçlanan, öldüren ve öldürülen kadınların direniş hikayesi bu kitap ancak bana kalırsa sadece Meksika ile sınırlı değil bu direniş. Benzeri hikayelere her yerde rastlanabileceğini düşünüyorum ve işte kitabı güzel yapan da sanırım bu, bu gerçekçilik.
Kitabı okurken Ladydi ile ben de acı çektim, annesi ile sövdüm, Paula ile ağladım, Maria ile utandım ve hikayesine şahit olduğum her kadını bir parçam yaptım. Luna ile kolumu kaybettim, Georgia ile aşkımı, Aurora ile masumiyetimi...
Ben bir kadın olarak, bu geniş ormandaki değersiz bir ağaç olduğumu düşünen tüm ormancılardan kaçmak istedim ve kaçtıkça bu kitaba sığındım. Akıcılığıyla beni tamamen içine aldı ve sanırım gereğinden fazla içselleştirdim ancak bana kalırsa herkesin, özellikle de kadınların, okuması gereken bir kitap. Çünkü gerçekler okunmaya değerdir.
Korkmak kadar doğal bir şey yoktur hele de muhtemel tehlikeleri göremediğiniz zaman. Mafalda da stargardt hastalığı yüzünden görünen dünyaya veda etmeye hazırlanan küçük bir kızdır ancak böyle bir şeye kim hazır olabilir ki?
Bu süreçte yaşadığı zor olaylarla ailesi, arkadaşları ve Cosimo'nun (?) da yardımlarıyla mücadelesini görüyoruz.
Aslında oldukça hüzünlü bir kitap ancak bir o kadar akıcı.
!!! SPOILER ALERT!!!
Kitapta tek beğenmediğim kısım, Mafalda'nın çaldığı eşyaların onun başına dert açmasını bekledim ancak bu çabuk atlanan bir konu oldu.
Kadınlar ve kurmaca üzerine bir deneme olan bu kitap sadece kurmacada değil, edebiyat ve hayatın diğer alanlarında kadınların yaşamına ve erkeklerin bu konudaki tepkileri, görüşlerine değinmekte.
Öncelikle bu kadar övülen ve hatta bir nevi "feministlerin baş ucu kitabı" sayılan bu kitabın içinde tamı tamına bir feminizm fikri göremedim. Bazı bölümlerde yapılan haksızlıklar ve zulümlerden bahsetmiş olsa da ataerkil sistemin o zulmünden çıkamayarak, belki de korku ile, yazdığı bölümler de olmuş. Hele ki kitabın son bölümünde geçen bir kısımda kadınlara cahil oldukları için, bunca yüzyıl hiçbir şey yapmadıkları için kızıyordu ki bu çok saçmaydı çünkü zaten önceki In bölüm boyunca zaten kadınların önüne konan engelleri sıralamış hatta kadınların bireysel düşünce özgürlüğü hakkı umudunun bir kölenin oğlununkinden bile daha saçma olduğu çıkarımını yapmıştı. Kendi içinde bu tarz çelişkiler olmasına rağmen yazıldığı dönemi göz önünde bulundurunca ne olursa olsun cesurca bir kitap olduğunu düşündüm.
