Cimri!
Yazardan okuduğum ilk tiyatro. Okurken çok keyif aldım, uzun zamandır yoğun eserlerin üzerine bu oyun bana çok iyi geldi. Dili sade, oldukça akıcı, çok keyifli bir tiyatro oyunu. Özellikle dev eserler okurken araya eklenebilir diye düşünüyorum naçizane.
Biraz yazardan bahsetmek istiyorum. Tiplemeleriyle dünyada ün salmış bir yazar. Yaşadığı çağ bugüne dek Fransızların en mutlu olduklarını saydıkları çağdır. Yaşadığı Çağ'da Fransa sağlam temellerini atmıştır (Saint Simon, La Bruyere, La Fontaine, Madame de Sevigne vb.). Onun diğer oyun yazarlarından ayıran tiyatroyu sarayın dışına taşımış, alt-üst sınıf tabakayı kaynaştırmış olmasıdır. Onun amacı sahneye tabiilik getirmek olmuştur. Cimri eserine baktığımızda yazarın bizzat kendisi Harpagon'u (ana karakter, cimri tiplemesi) oynamıştır.
Eserin kendisine gelecek olursam beş perdeden oluşmakta, kaynağını ise Plautus'un "Çömlek" komedyasından almaktadır. Kitabı okurken o kadar tanıdık geldi ki. O cimri bizim karşı komşu, yan bakkal, evimizin sahibi... Öleceğini bilse kuruşunu vermeyecek kişiler. Acıdır ki bu insanların çoğu da yaşlıdır. Sanırım hayatın onlardan götürdükleri ceplerinden de bir şeylerin gitmesine neden oluyor. Ana karakterimiz Harpagon, öyle cimri ki çocuklarından her şeyi sakınan, hayatta kalacak kadar yiyen ve bunu savunan, ne kadar yalvarılırsa yalvarılsın kimseye kuruş koklatmayan, parasının başına bir iş gelse kendinden bile şüphe duyacak kadar düşen bencil, cimri, pinti bir karakter. Çocukları ise onun tam tersi. Oğlu cömert, kızı yumuşak huylu. Bir gün evlenmeye karar veren Harpagon'un seçtiği kişi oğlunun sevgilisidir ama bundan bihaberdir. Kızını ise yaşça büyük bir adamla evlendirme çabasına giren adamdan en büyük kazancı çeyiz hazırlamamaktır. Öyle cimridir ki atlarına bir kap yemek veremez.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Transferans
"Evlilik ilişkisinde olduğu kadar başka hiçbir ilişkide ana babalarla yaşanmış çelişkiler tekrarlanmaz."
"İncinmiş bir yüreğin, iyileşmek için zamana ihtiyacı vardır. Bir sürü iyileşmemiş acı ile doluyken, koşa koşa güvenli bir konuma geri dönemezsiniz. Bu acının açığa çıkarılması ve iletilmesi gerekir. Eğer acı çeken sizseniz, bu acıyı sahiplenmeniz gerekir."
"Bizler duygularımızı, “Senin ... olduğunu hissediyorum" diyerek iletmeyiz. Bizler duygularımızı, “Kendimi hüzünlü, incinmiş, yalnız, korkmuş, ... hissediyorum”, diyerek iletiriz. Bu tarz incinebilirlik, yakınlığın ve ilginin başlangıcıdır."