Açlık insanların bedenlerini, ruhlarını kemiriyor; insanlar yaşamıyor, yokluk içinde çürüyüp gidiyor. Beyler de tepende leş kargaları gibi dolaşıp, fazladan bir lokman var mı diye gözlüyor, bulduğu anda da hemen yutuyor ve sana da sayıp döktüğü sözleri yutmak kalıyor."
Çocukken herkesten korkardım. Büyüdükçe korku yerini nefrete bıraktı. Kimilerinden sırf adilikleri yüzünden nefret ederdim, kimilerindense... Şey, bilemiyorum; nefret ederdim işte. Ancak şimdi tüm insanları bambaşka bir bakış açısıyla gözlemliyorum. Hepsine acıyorum. Onlar için üzülüyorum. Neden böyle hissettiğimi bilmiyorum ama bunun insanın gerçeği olduğunu fark ettiğimden beri kalbim daha yumuşak; artık insanları kötülükleri ya da iğrençlikleri için suçlayamıyorum."