İnsan en çok çocukluğunda insan olup insanlığın anlamını o yaşlarda tadıyor, sonradan kıymetini anlıyordu. İnsani duygularını en çok da bu zamanda muhafaza edebiliyordu. Hırsı bir köşeye atıp paylaşmanın tadına bu zamanlarda varıyordu.
Her yeni bir güne başlarken, sevdiklerimizin ölümsüz olduğunu düşünüp, onları hep ihmal edildiğini sonralara sığınıp, şimdiyi unutup belki de hiç gelmeyecek yarınlarda kaybolunduğunu...