Sibel Güneşdoğdu
@Fabl
Binlerce kitabın okuru, binlerce sözcüğün yazarı...
Geliştirici Kitap Editörü/ Yazar
Dm'den Yazmayın Lütfen
İstanbul
364 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Kimi kitapların okunma zamanını kendisinin belirlediğine inanırım; elinizin altındayken bile çok isteseniz de ona sıra gelmez. Sevgili Nejla Şen’in eseri Kesişme onlardan biri. Son sayfasını okuduğumda iyi ki doğru zamanı beklemişim, dedirtti…
Beyin cerrahı Muzaffer Bey, hastanede gece nöbetçisi… Kendisine postayla iletilen günlüğün bir hastasından geldiğini, belki yardıma gereksinim duyduğunu düşünerek okumaya başlıyor; dâhiliyeci meslektaşı da nöbetçi; onunla felsefi sohbetler ediyorlar aralarda.
Aşk acısı var günlükte; yazan kadın mı erkek mi anlaşılmıyor; sonradan öğreniyoruz, günlüğün sahibi Caner adlı genç bir adam, üstelik doktorun hastalarından biri...
Duraklamalarda doktorun özel yaşamında bir acının izini ayrımsıyoruz, üstü örtülü biçimde gelip geçiyor…
Caner’in yaşamından kesitler görüyoruz; ailesi, ağabeyi, karşılık bulamadan sevdiği kadın, beynindeki ur… Mutsuzluklarından kaçıp saklandığı dağ başındaki evin sahibi İsmet’in yaşamına da kapı aralıyor Caner; ders çıkarılması gereken bir öyküyü okuyoruz. Romanın kalbinin tam da orada attığı gerçeğini kavramaksa kitabın son sayfalarında; Beyin cerrahı Muzaffer Bey ve dağ başında yaşamayı seçen İsmet’i birbiriyle kesişen yolları… Felsefe, psikoloji, ustaca bir kurgu; kalbimin kasıldığını duyumsadım. Ellerine, yüreğine sağlık Nejla Şen. Kitaplar iyi ki var…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
SİTEM
Ben ona, sıkıntılı güz günleri içinde
Yedi renkli yaz yağmurları dilemiştim
Kırmak istememiştim duygu filizlerini.
Büyük bir ustalıkla susturup içimdeki uğultuyu
Rüzgârımı olanca yumuşaklığı ile salmıştım üzerine
İncinmesin diye tek, acıyı bile tersyüz eden
İncelikli bir gülümsemeyle yüzümde.
Ben ona, gittikçe soğuyan zamanlarda
Sıcak bir sığınak olayım demiştim
İnsanlar içinde üşüdükçe güvenle gelebileceği.
Kuşların kanatları neden vardır?
Bir insan neden ağlar geceleri yarı yaşına gelince?
Bulutlar gökyüzünün yükü müdür süsü müdür?
Tutsağı mıdır rüzgârın sevgilisi
midir?
Konuşayım istemiştim bir yüreğin dilince
Yanıtı olmayan sularda boğmak istememiştim.
Ben ona, sabah olamasam da
Dingin bir ikindiüstü olayım istemiştim
O her şeyin usul usul durulduğu saatlerde
Gelsin, yüzünde uçuk bir gülümsemeyle
Yaslasın yorgunluğunu gövdemin yaşlı çınarına
Serip üstüne yapraklarımın ağırlıksız yorganını
Dinlendireyim istemiştim gölgemin serinliğinde
Üşütmek istememiştim.
Ben ona, sevgi bir büyük deniz
“…Ve Monelle ekledi: sana küçük fahişeleri anlatacağım ve sen başlangıcı öğrenmiş olacaksın… O kadınların hiçbiri, gördüğün gibi, sizin yanınızda kalamazlar. Bunu yaparlarsa çok mutsuz olurlar, ayrıca, kalmaya utanırlar… Karanlıklar içinde neler yapabilmiş olduklarını düşünmemek gerekir. Kir pas içindeki evinde Nelly, bulvarda bankın üzerindeki esrik Sonia… belki de acımasız ve edepsiz kişilerdi. Onlar etten kemikten yaratılmış yaratıklardı… O anda tanrısaldılar. Geriye kalan her şeyi unutmak gerekir... Gecenin içinden çıktım… geceye geri döneceğim. Çünkü ben de bir küçük fahişeyim…”
“Her iyiyi ve kötüyü yok et… Yok et, çünkü her yaratı, yok ediş sonucu ortaya çıkar… Ve yeni bir sanat tasarlayabilmek için eski sanatı kırmak gerekir… Çünkü kurulan her yapı kalıntılardan oluşturulmuştur ve biçimlerin dışında bu dünyada hiçbir şey yeni değildir… Cesetlerin hepsinden sakın kendini… İçinde mezarlık taşıma. Ölüler veba bulaştırır…”