Ve baktıkça sana tеrtemiz bir melek düştü dünyaya
Gülümsedi tanrılar, çıldırtan bir gururla
Sen, karanlık ormanlara düşen o yüce ışık
Sen bereketi öpüşlerin
Bal eden hayat yükümü, uzakta ol istediğin kadar
Kendimden bile yakınsın bana
Hüznü şairler yazmış
Acıyı Tanrı
Biri adına Şiir demiş
Diğeri Kader
Biri buluttan
Diğeri gözünden akıtmış yaşlarını
Biri yoksulluğu şükürden sayın demiş
Diğeri şiir okuyun demiş
İkisi de ayrılığı ölümden saymış...
“Vaktiyle bir benliğim vardı, artık sadece bir nesneyim. Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum, dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturmayacak kadar hafiftiler. içimdeki peygamberi öldürmüş olduğuma göre, nasıl olur da insanlar arasında yerim olabilir ki?”