Kitap Okur
@Fatih8
Instagram - 1okurcokkitap
Jack London öyle güzel aktarmış ki Beyaz Diş'in hayatını; bu güzel dostumuzun neşeli anları bizi de mutlu ediyor ve aynı şekilde çektiği acılar yüreğimize işliyor. Beyaz Diş'in gözünden bakıyoruz dünyaya. Daha doğduğu ilk günde hayatta kalma savaşı, avlanmayı öğrenişi, Tanrılaştırdığı insanoğluna itaat edişi, aç kalışı, dışlanışı, nefret dolu bir kurt hâline gelişi... Her şeyi tecrübe ediyor Beyaz Diş. Fakat bir gün geliyor ki 'sevgi' ne demek öğreniyor. Çektiği tüm acıların kefareti olarak huzurlu bir hayat veriliyor güzel dostumuza.
Beni çok duygulandıran bir kitap oldu.
Reklam
Kahramanımız Prendick, yaklaşık 1 yılını geçirdiği ıssız adada başına gelenleri bizlerle paylaşıyor. Fakat sıradan bir ada değil bu. Diri kesim, aşılama, doku yerleştirme gibi vahşice yöntemlerle hayvanları başkalaştırıp insansı yaratıklar elde eden bir doktorun yaklaşık yirmi kilometrekarelik bir laboratuvarı olarak düşünebiliriz bu adayı. Prendick, okuyucu içine çeken ve zaman zaman geren maceralar atlatıyor bu adada. Adada yaratıklarca Tanrılaştırılmış bir doktor, uyulması gereken bir dizi kurallar ve cezalar mevcut. Tıpkı gerçek hayatta olduğu gibi. Fakat bu kavramların birer birer yok olması bir kargaşaya yol açıyor.
Prendick kitabın sonunda adadaki yaşamı normal hayatla, içinde bulunduğu toplumla benzeştiriyor:
... Yine de, ne tuhaftır ki, insanlık âlemine geri dönüşümden sonra, görmeyi umduğum güven ve anlayış şöyle dursun, adada kaldığım süre boyunca yaşadığım güvensizlik ve korku daha da büyümüştü. Kimse bana inanmıyordu, insanlar da neredeyse Hayvan Halkı kadar tuhaf buluyorlardı beni. Kim bilir, adadakilerin doğasında var olan yabanıllıktan bir şeyler kapmıştım belki de...
...çevremdeki insan dostlarıma bakıyorum ve korkuya kapılıyorum. Bazıları capcanlı, hayat dolu, bazıları donuk, tehlikeli, bazıları kaypak, içtenliksiz yüzler görüyorum; ama hiçbirinde aklı başında bir insanın o sakin özgüveni yok. Sanki o hayvansılık içlerinde boy atıyormuş, adalılardaki o aslına dönüş çok geçmeden hem de daha büyük ölçüde yeni baştan sahneye çıkacakmış gibi geliyor bana...
Zweig'ın tek bir cümlesi bazen bir kitap kadar dolu olabiliyor. Hemen her kitabında okuyucuya özet niteliğinde birkaç cümle veriyor Zweig.
Burada da "Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir." diyerek adeta kitabı özetliyor.
Fakat benim değinmek istediğim noktalar biraz daha farklı aslında (birkaç spoiler). Kitap bittikten sonra kafama takılanlar şunlar oldu: Bir adam, sırf kendisine yapılmasını istediği bir itiraf için karısına neden böyle bir eziyet verir? Karısının allak bullak olan psikolojisini ve içinde bulunduğu durumdan dolayı muzdarip oluşunu gören adamın bu yaptığı doğru mudur? Böyle bir oyun tasarlamak yerine daha ilk anda kadınla konuşmak en doğrusu olmaz mıydı? Kadın neredeyse intihar edecekti ve bunu bir halat, bıçak veya silah yardımıyla daha kısa yoldan yapmayı planlasaydı kocasının bu intiharı engellemesi olanaksız olacaktı. Yahut o bozuk psikoloji ile şantajcıyı da öldürebilirdi. Bu durumda suçu kimde arayacaktık?
Velhasıl ortada bir aldatma olsa da bunun şehvet dolu ve bile isteye yapılmadığı ortada. Kadın kendi içinde kurmuş olduğu mahkemede zaten kendini mahkûm etmiş. Ve her şeyin farkında olduğu hâlde karısını neredeyse çıldırtacak bir oyun düzenleyen koca. Siz ne düşünüyorsunuz bilmiyorum ama ben kocasını son derece hatalı buldum.
Okuyun siz de yorumlayın bakalım.
