Bazen sözlerin içi o kadar boşalır ki,
bir boşluğu görür gözüm.
İnsanlar yok olur birden gözümde ve yine bir başıma kalırım acılarımla
ki artık acı olmuştur özüm.
Keder beni duvardan duvara yapıştırırken bir acı yükselir içimden,
sessiz bir çığlık atar benliğim.
Ve yine yıkılırken surlarım;
savunmasız kalırım meydanda acizliğimle, kimsesizliğimle, çaresizliğimle...