Mesele geçtiğin zorlu yollar değilmiş ki hiç yürüdüğün yolda hakka varabilmekmiş asıl hikmet. İmtihanlardan geçen çok insan oldu yeryüzünde kimisi isyan etti inkarıyla kaldı durdu, kimisi iman etti imanıyla hakkı buldu.
İçimde yalnızsın yine diye çığlık çığlığa bağıran bir çocuk varken.
İnancım: Sen hiçbir zaman yalnız olmadın ki Rabb'in hep var, diyordu.
Yoksa nasıl gelecektin ki bugüne ey insan?
Ben Yokluğu yalnız bende sanırdım
Meğerse ne yokluk çekenler varmış
Derdimi herkesten aman fazla sanırdım
Yoklukla yaşarken ölenler varmış
Derdimi herkesten aman fazla sanırdım
Yoklukla yaşarken ölenler varmış
Ey gönlüm sen benden neler istiyorsun
Mutluluk yetinmektir bunu bilmiyorsun
Neden şu haline şükür etmiyorsun
İsyan ediyorsun
Görmedin mi dünya hırsın kurbanıdır
Sende mi hırsla malum oluyorsun
Dünya gurbetinde birer misafiriz
Doğarken ne getirdin ne götürüyorsun, ne götürüyorsun
İnsanlara karşı her zaman korku dolu bir ürperme hissettiğim ve insan gibi konuşma, insan gibi davranma yeteneğime hiçbir şekilde güvenmediğim için tüm korku ve endişelerimi toplayıp göğsümün derinliklerinde bir kutuya sakladım. Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerine kendime masum bir neşe havası geliştirmeye adadım. Böylece yavaş yavaş eksantrik bir soytarıya dönüştüm.