Kayınpederin bir ayağı çukurda. Karısı öldü. Bir biz kaldık adamın hayatında. Üstümde bu kadar hakkı olan adamı nasıl üzeyim ben? Kayınpeder biz olmasak kimsesiz. Sevgi, zaten kimsesiz. Esra ve kızı da kimsesiz.
Benim kimsem kim peki?
Bu kadar insan nasıl oluyor da aynı yere gitmek üzere anlaşıp bir araya geliyorlar, yola çıkıyorlar? Ne çabuk karar veriyorlar? Bizim karar vermemiz ne kadar uzun sürdü oysa. Bir kişi olsa neyse, yüzlerce binlerce kişi nasıl şaşırmadan doğru otobüslere binip istedikleri yere gidiyorlar? Neden oraya değil de şuraya gidiyorlar? Anlaşılmaz bir düzen bu. Ben nereye gideceğimi bilemiyorum mesela…