Fatma ZENGİN TELLİOĞLU
@Fatmazengintellioglu
Beyniniz yorgunken bir matematik problemini çözmeye çalışmak gibiydi, bir çözüm olduğunu bilirsiniz, ama onu bulmaya harcayacak enerjiniz yoktur. İçimde bir şey vazgeçmişti.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Oğlum doğduktan sonra okumaya zaman bulamamamdan kaynaklı bir soğuma oluştu ve odaklanmak zorlaştı kitaplara özellikle okuduğum neyse onun içinde kaybolma hissini çok özlemiştim. Elimin gittiği kitabın bu olması büyük şans oldu çok çok sevdim. Nasıl anlatayım bilmiyorum Michael tamda kendi ruh çözümlememi yapmaya çalıştığım zamanda buldu beni. Doğuştan dudak yarıklığıyla dünyaya gelen ve zaten bir yanı babasıyla eksik olan Michael'ı annesinin de sanki onun dünyaya gelişi uğursuzlukmuş gibi yanından uzaklaştırmasıyla büyüdü bir anda küçük Michael ya da büyümeye zorlandı. Bahçıvanlık yaparken annesini de ihmal etmemeye çalıştı. Vardı ama insanlar onu görmezden geliyordu o da buna çabalıyordu, fark edilmemek. Annesinin ölümüne kadar iyiydi bir şekilde yürütüyordu hayatını. Annesinin durumu ciddileştiğinde yanında ona yardımcı olmaya çalışıyordu ve annesi ondan son istek olarak doğduğu topraklara geri dönmelerini istedi. Nitekim savaş dolayısıyla insanlar dışarı çıkamıyordu, sokaklar güvenli değildi ve hatta evler bile. Gidecekleri yollarda denetlemeler vardı ve onlar bu yolculuğu onun yapmaya çalıştığı basit bir el arabasıyla denediler ama olmadı annesini köyüne ulaştıramadan yoldaki zorluklarla zaten güçsüz olan bedeni dayanamadı. İşte Michael'ın asıl yaşam mücadelesi bundan sonra başladı annesinin ona verilen küllerini yine de köyüne ulaştırmak istedi. Ama başına hiç istemediği olaylar geldi. Michael bu kadar zor şeyler yaşıyorken ve bedeni bu kadar hırpalanıyorken ruhunu nasıl korumayı başardı ve sadece kendi oldu. Kendi olma özgürlüğüne sahipti bu ikinci kısımda geçen kamp Hastanesi'ne yatırdıklarında oradaki görevlinin ona içten içe hayran olmasının nedeniydi, benim de öyle oldu. Son bölümde tipik bir dünya haline değinilmiş sanki sen kendini ne kadar korumaya
Her şey arkasında kalmıştı. Sabah uyandığında karşısına çıkan yalnızca tek bir günün devasa bütünlüğüydü, ondan sonrakiyse aynı biçimde başka bir gündü. Kayayı delen bir termitmiş gibi geliyordu ona. Yaşamaktan başka yapılacak şey yokmuş gibiydi. O kadar kıpırdamadan oturuyordu ki, kuşlar gelip omzuna konsalar şaşırmayacaktı.
