Fatma ZENGİN TELLİOĞLU
@Fatmazengintellioglu
Elias Rukla artık ne bir dostuyla baş başa, ne de bir masa etrafında katılımcılarla birlikte bu tür söyleyişiler yapıyordu. Söyleyecek sözü kalmamıştı sanki, hatta kendi çevresinde ve ait olduğu kültür grubundaki insanların da söyleyecek sözleri bitmiş gibiydi. Söyleşmeye teşebbüs bile etmiyordu insanlar. Karşılıklı konuşmayı, kişisel ya da toplumsal bir konu üzerinde yoğunlaşarak tartışmayı, hiç değilse bir şeyin içyüzünü kavramanın getireceği anlık parıltıyı
yaşamayı istemiyorlardı.
Isabel Allende’nin okuduğum ikinci kitabı bu ama öyle bir his ki hangi kitabına başlarsam başlayayım bir çırpıda okuyacağımı düşünüyorum. Tuhaf ama bana Nermin Bezmen etkisi bırakıyor. Nermin Bezmen’nin aile kökleriyle harmanladığı kitaplarındaki karakterlerle kurduğum bağlar gibi; Isabel Allende’nin büyülü gerçeklikle kurmaca olarak yazılmış, ama bir o kadar da gerçek yaşamdan kopan satırlarını okurken zamanın nasıl geçtiğini unutturuyor kitapları bana. İyi ki kalemiyle tanıştığım bir yazar Isabel, aynı Nermin Bezmen gibi külliyatını oluşturmak farz oldu diyebilirim çünkü ne zaman kitaplara bir ara vermek zorunda kalsam okumaya tekrar ısındırmada çok iyi bir durak oluyor benim için.
Dünyanın Keskin Kenarı
Ne güzel şeydi sorumlu olmamak… Neler olacağına karar vermemek! Umut olmadığını, kendi yapacağı ya da yapmayacağı bir hareketin, sonucu azıcık bile değiştirmeyeceğini bilmek… Herhangi bir yanlış yapmanın olanaksızlığından, bu nedenle de pişman olmanın olanaksızlığından, hepsinden öte, suçluluk duyulamayacağından emin olmak. Sürekli olarak böyle bir durumda olabilmeyi ummanın saçmalığını anlıyordu kuşkusuz, ama umut yine de yakasını bırakmıyordu işte.
