Fatoş Sevigen
@FatosSevigen
Şu anda okuduğu kitaplar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap öneri yazısı değildir! Kendi dünyamda anımsamaya çalışacağım cümleler ve biraz da çocuklarıma bırakacağım düşünceler içerir.
(Spoiler içerir!)
Ağır şizofreniden muzdarip bir yazar! Daha 15 yaşında Proust, Joyce, Miller, Sartre, Hemingway, Scott Fitzgerald, Albee, lonesco ve Beckett okur, çevresince ince mizah ve şiddet davranışları gösteren biri olarak tarif edilir. Yazdığı her şeyi üstünden geçme, düzenleme çabasına girmeyip bir çırpıda yazıp sonra hemen yok eder, çünkü kalemine asla güvenemez. Umudun bir damlasına bile sahip değildir. Bir dönem bakım evleri arasında mekik dokusada ömrünün son zamanlarını kiralık bir evde, meczup hayatı sürdürür. Sokakta yanınızdan geçse bedeninin güçsüzlüğünde sefilliğine acıyıp sadaka vereceğiniz bu adamın Felaketzedeler Evi, ölümünden yıllar sonra Küba Edebiyatı'nın kült romanlarından biri olur. Otobiyografik özellikleriyle, içerisinde umudun hiç olmadığı, fizyolojik ihtiyaçların nahoş karşılandığı, şiddet salgılayan bir roman. Tanrı'ya, insana, ideolojilere inanmayan bir yazarın nihilist bakış açısında, nefretle yazıdığı bu romanda, gerçeğin felaket olduğu bu kısacık metni okumak insanı huzursuz kılıyor. Felaketzedeler Evi'ndeki -akıl hastaları için bakımevi- birbirinden farklı karakterler burada yapılacak en iyi işin susmak olduğunu kavramış olsalarda metni okurken susamıyor insan, kızıyor, sinirleniyor, attık bu kadarı da olamaz diyor.
" Kazananların mekanına, caddeye atıyorum kendimi. Benim gibi serseriler hayatlarına burnunu sokmasınlar diye duman rengi şü yapılmış kalın camları sıkıca kapalı büyük ve hızlı arabalardan geçilmiyor cadde." S.26
" Kazananların mekanına, caddeye atıyorum kendimi. Benim gibi serseriler hayatlarına burnunu sokmasınlar diye duman rengi yapılmış kalın camları sıkıca kapalı büyük ve hızlı arabalardan geçilmiyor cadde."
