Fazilet
@Faziletnr
1943-1955 yılları arasında Japonya’da yaşamış olan küçük bir kızın gerçek öyküsü.
Bir solukta okunup biten, her yaşa hitap eden, çok yalın bir dili olan ama buna rağmen insanı hüzünlendiren bir öykü.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan neyle yaşar. Bu kitabı 10 küsur yıl önce ortaokulda okumuştum. Ama hiç sevmemiştim. Şu an anlıyorum ki yayınevi ve çeviri çok ama çok önemli. Kitabı 12 yaşımda daha iyi bir yayından okusaydım eminim severdim. Dili gayet akıcı ve anlaşılır. Herkese hitap eden, her yaşın kendine ders çıkarabileceği bir kitap. Özetle; iyiliğe iyilik her kişinin karı, kötülüğe iyilik er kişinin karı.
Sinan Akyüzün gözyaşlarıyla bitirdiğim incir kuşlarından sonra okuduğum bir kitap. Hikayenin gerçek olması okurken her seferinde beni daha çok üzdü. Yıllar geçse de, ülkeler değişse de kadınların acıları hep aynı. Eğer bir kadın okumamış ya da ekonomik özgürlüğünü kazanmamışsa, erkeklerin hep boyunduruğu altında kalıyor. Tek dileğim gelecek nesillerin Piruzeleri acı tecrübeler yaşamadan kendi ayakları üzerinde dursun.
Kitap bittiğinde tek düşündüğüm;
21 yıl annelerinden ayrı şekilde büyümüş olan 3 çocuk acaba neler yaşadı?
Rus edebiyatı sevemiyorum. Bunu bir kere daha anladım. Üstüne bir de tiyatro metni şeklinde yazılınca bir kitabı hiç okuyamıyorum.
Bundan sonra nadir okuyacağım bir tür.
Ayşe Kulin deyince hep bir önyargı oluşuyor insanlarda. Hele de tarih kitabı olunca. Pek fazla tarih kitabı okumayan biri olarak çok kısa zamanda bitirdim. Gayet akıcı ve anlaşılır bir dili var. Abdülaziz döneminde yaşananları okurken adete hissettiriyor. Yer yer duygusallaştırıyor.
