Ahmet Tarık Uzar
@Feanor_
MEMENTO MORİ
Şu anda okuduğu kitap
Ozamanlar kendini ruhsal bir varlık görürken, artık sağlıklı, kanlı, canlı, hayvansal bir varlık olarak görüyordu.
Bu korkunç değişikliğin tek nedeni, kendine inanmayı bırakıp başkalarına inanmaya başlamasıydı. Kendine inanmaktan vazgeçmiş, başkalarına inanmaya başlamıştı, çünkü kendine inanarak yaşamak çok zordu: Kendine inandığında sorunlarını kolay sevinçler arayan hayvansal "ben"in yararına değil, neredeyse her zaman bu hayvasal "ben"e karşı koyarak çözümlemesi gerekiyordu; oysa başkalarına inandığında ortada çözümlenecek bir sorun olmuyordu. Herşey zaten çoktan çözümlenmişti hem de ruhsal "ben"e karşı, hayvasal "ben"in yararına çözümlenmişti. Ayrıca kendine inandığı sürece hep insanlar tarafından ayıplanmışken, başkalarına inandığında çevresindeki insanların övgüsünü kazanıyordu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Temelim yalnız olmak çekil git yanımdan
Çünkü sadakat ehliyim ve vazgeçmedim huyumdan
Garip bir durum var hep şu kendimle ilgili
Bir gözümden görebilseydin anlar mıydın derdimi
Terse düştüm heveslerimden tükettim hepsini
Bir derviş gibi yaşamak istedim yok ettim nefsimi
Ya da öyle sandım kaybettim ekseni
Sen karşıma çıktın ve olmayan bir umut besledim
Ne huduttur ki geçemedim sen oldun menzilim
Hep kuruttuğun toprağında arattın ya kendini
Kırparsam gözümü kaybederim korkusuyla takip ettim
Onca belli belirsiz mesnetsiz izleri
Resmettim hiçliğinin buz tuttuğu güzleri
Tam ceset soğukluğunda sakladım hüsn-i fikrimi
Düştü içimden sen hakkındaki bildiğim her şey
Bu kışta böyle geçti bahara hasretim 
Adem Oslu
Adem OsluSafi ruhlar uçup diyarımdan gitti
Bu şehrin ortasında bir lekeyim şimdi bittim
Susuyordum evvelde gönlü kim diriltti
Payıma düşen yağmurun altında büyüttüm bu fikri
Üzülür mü dersin ki sol yanımda ifrit
Ne kalender bir veda şekli görünmeden gittin
Bakma zaten bana durduğumuz dipti
Mutluluk mesafesi bizlerde ya kaştır ya kirpik Adem Oslu
Adem OsluNeyin sözü verilebilirFelsefe
İnsan eylemlerin sözünü verebilir, duyguların değil, çünkü duygular istem dışıdır. Birisine ona her zaman sevme ya da ondan nefret etme ya da sadık olma sözü veren kimse, gücünün dışındaki bir şeyin sözünü veriyordur; gerçi genellikle, nefretin ve sadakatin ürünü olan ama başka güdülerden de doğabilen eylemlerin sözünü elbette verebilir: seni sevdiğim sürece sana sevgi eylemlerini göstereceğim, seni artık sevmezsem başka güdülerle de olsa aynı eylemleri görmeye devam edeceksin benden: böylece tanıdıklarımızın zihninde sevginin hiç değişmediği ve hâlâ aynı olduğu görünüşü kalacak. -Demek ki insan kendini kandırmadan birisine ebedi sevgi vaadinde bulunduğunda, sevgi görüntüsünün süreceğine söz vermektedir.
İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden herşeyi bırakıp kaçarlar. Halbuki mümkün olana kanaat etseler, hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. Herkes tabii olanı kabul eder, ortada ne hayal sükûtu ne inkisar kalır... Bu halimizle hepimiz acınmaya layıkız; ama kendi kendimize acımalıyız. Başkasına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğumuzu zannetmektir ki, ne kendimizi bukadar büyük, ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur...
