Kabristan; bir ibretlik yer idi; ne kapı vardı giresi, ne yemek vardı yiyesi, ne ışık vardı göresi.
Reklam
Kitap çok akıcı ve okuması çok keyifli. Konusu da son ana kadar ilgi çekici şekilde ilerliyor. Sadece sonu biraz oldu bittiye gelmiş gibi hissettim. Eee noldu şimdi oldum. Ancak araştırınca ‘Osman’ kitabını okursam son daha iyi oturacak onu anladım. Kitap üçlemeymiş bunu da çok geç öğrendim. Keşke başında ibare olsa bu bir seridir gibi. Yine de Ayfer tunçtan okuduğum ilk kitaptı ve diline bayıldım. Birkaç kitabını daha okurum.
İnsan mağdur olmanın suçsuz olmak anlamına geldiğini sanıyordu.
Kitap küçük küçük hikayelerden oluşuyor. Ve her hikayede öylesine adı geçen biri bir sonraki hikayenin baş kahramanı oluyor, bu benim çok hoşuma gitti :) her hikaye toplumun kanayan başka başka yaralarını hatırlatıyor. Evet ya böyle yapanlar var gerçekten diyorsun. Bazen hikayenin baş kahramanı sana çok benziyor, hüngür hüngür ağlıyorsun :) genç, Türk, kadın bir yazar. Güldürdü ağlattı düşündürdü farkındalık yarattı. Eline emeğine sağlık
* SPOİLER *
Kitabı ablam hediye etti. bir hikayeyi sanki ablam ana karaktermiş gibi okuyordum. Sonra ana karakter öldü ve bebeğini kız kardeşine verdiler. Çok üzüldüm ablam ölürse 2 çocuğuna ben bakarım diye ağlıyordum. Hikayede bebeğin adını Şifa koydular ve kızımın adı Şifa. Yani ölen benmişim.. ben ağla ağla. Gerçekten içim çıktı ağlarken :D
* SPOİLER*
Reklam