Kitabı okumaya başladım, baştan hiçbir şey anlamadım. Sonra kitabı bipolar arkadaşım manik dönemdeyken ailesini anlatıyormuş gibi okudum. Cümlelerin çoğu devrik. Birbirinden bağımsız paragraflar. 50 sayfa öncesinde geçen konuyu tekrar açması. Bir kelimenin başka bir şeyi çağrıştırması. Noktalama işareti olmadan yazılmış uzun paragraflar. Eğer normal kitap gibi okumak istiyorsanız pek sizlik olmayabilir.
Düşünmeyi seven her kadının okuması gereken bir kitap. Her kadın okusun diyemiyorum maalesef. Bakamayacağı çocuğu doğuran sonrasında yetiştirme yurtlarına bırakan, sonra yetmiyormuş gibi tekrar çocuk doğuran kadınlar bu kitabı anlamayacaktır. Birini seviyorsun, sevişiyorsun, hamile kalıyorsun. Ve kadın ve çocuk olarak toplumda dışlanmaya mahkumsun. Ama erkek yapar deyip geçilebiliyor bu olay, sanki çocuğu kadın tek başına yapmış gibi. Veya hala özel şirketler kadın çalışan alırken evlilik çocuk istemediğine dair söz alıyorlar. Erkeklerle eşit seviyede olmak için çabalıyoruz, geçmek falan değil bakın hala tüm dünya eril yönetimde. Sadece eşit olmak için onlardan daha iyi olmak zorundayız. Kadınsın çalışma, kadınsın cerrah olma, kadınsan elin lezzetli olmalı. Çünkü erkek diplomana değil yaptığın pilava bakar dimi? Hala bu algıda yetişiyor ve yetiştiriyoruz. Bu kitap bana çok şey düşündürdü. Her bölümü aynı hazzı yaşatıyor diyemem ama 400 sayfalık masalsı bir romanı okuyup sadece zevk almaktansa 120 sayfalık bir iç çekişme okuyup hayatı anlamaya çalışırım daha iyi.
Kısa kısa bölümlerden oluşan bu kitabın bölümlerini uzun uzun yazarsanız siz de Metin hara olabilirsiniz. Güzel, sade, bazı cümleleri uzun uzun düşündüren, acaba ben hayatımda ne yapıyorum diyip mutsuz olma sebebimizi bulduran, mutlak mutluluk diye bir şey var mıdır diye sorgulatan hafif felsefik kitap (şimdi bu kitaba çok felsefik dersem gerçek felsefe kitapları üzülür) kitap dini kitap olmamasına rağmen islamdaki gibi olanda hayır vardır, kader, nasipten ötesi yok bölümleriyle de dolu. Hani hayatı çok sorgulamak istiyorsanız ı ıh bu kitapla zor.
