Zülfü Livaneli'nin okuduğum ikinci kitabı. Her ne kadar bilinmeyen (belki de bilinmesin diye uğraşılan ve unutturulmaya çalışılan) konuları ele alan bir yazar olsa da ilk okuduğum kitabıyla (Kardeşimin Hikayesi) oldukça benzer yönleri vardı. Örneğin ikisinde de genç bir kadın ile yaşını almış bir adamın yaşadıklarını okuduğumuz söylenebilir. Bunun dışında karakterler arası ilişkiler de oldukça benzerdi sanki aynı kurgu farklı konular seçilmiş hissiyatı verdi. Hikayeler aşırı basite ve alt metinsiz incelendiğinde adamın acıklı geçmişi ve kızın bunu geçmişi öğrenme çabaları ve öğrendikten sonra ki değişimleri okuduğumuz söylenebilir.
Tüm bunlara rağmen üslubunu ve beklenmez sonları beni kesinlikle etkiledi. Yazarın bu özelliği seviyorum. Umarım diğer eserlerinde böyle beklenmedik sonlar ama farklı giriş gelişme sonuç bölümleri görürüm.