"İnsan daha ne yaşayabilir ki?" derken, yazar yüreğimizi sıkıştırmaya devam ediyor.Ilk Uçurtma Avcısını okumuştum.Onda da etkilenmiştim ama bu romanı beni daha da etkiledi.Bir kadın olarak karakterlerin yaşadıklarını feminist damarım kabara kabara okudum.Her sayfada ruhum ezildi diyebilirim.Hangi acının empatisini kurabilirsin ki? Ezilen kadınlar, dövülen kadınlar, kız doğan bebeklerin değersizleştirilmesi, hakları alınan kadınlar, bitmek bilmeyen savaş, din adına işkence edenler, tecavüz edenler, yağmalayanlar ve öldürenler...
Kitabın sonunu negatif bir şekilde bekledim.Ama yazar ve insanların dayanma gücü beni şaşırttı.Insan bir şekilde hayata bağlanabiliyor ve devam edebiliyor.Asla aşamayacağımızı düşündüğümüz şeyler, bizim yaşama tutunma sebebimiz bile olabiliyor.Bizi güçlü kılıyor.
Kalbim sıkışa şıkışa okusam da bu roman hayatımda kesinlikle bir yer edindi.Unutamayacaklarımdan biri oldu.