HAMLET
(Kafatasını alır.)
Vah zavallı Yorick! Ben tanırdım onu, Horatio, şakalarının tadına
doyulmazdı; ne ince hoşlukları olan bir adamdı, Kaç kez sırtında taşımıştır
beni. Şimdiyse ne iğrenç geliyor bana! Yüreğim bulanıyor baktıkça.
Şurasında dudakları vardı, kim bilir kaç kez öptüğüm. Nerede o şakaların
şimdi? O hoş deliliklerin, türkülerin, o birden sofrayı kahkahalara boğan
parlak buluşların? Bir teki kalmadı mı kendi sırtarışınla alay edecek? Hiç
mi çenen kalmadı? Hadi, koş kraliçenin odasına; git de ki, yüzüne parmak
kalınlığında boyalar da sürse boşuna, bu hale gelecek sonunda. Güldür
bakalım onu bununla. Kuzum, Horatio, bir şey soracağım sana.
...