Farkında olmasak bile bir yerde biri, bir başkasının ardından güzel cümleler kuruyor. Biri bir diğerine el uzatıyor. Kimi kırılmak pahasına kırmıyor bir başkasını ve kimi de bir karıncaya dahi merhamet ediyor. Kötülükler gibi iyilikler de daimidir; dünya bu nedenle hâlâ dönüyor.
"....insan bazen kaybolur. Benim de başıma geldi. Kendimi aramaya başladım. Çok yere bakındım, nereye gittiysem nafile. Son çare aynalara sığındım. Kendimi bulabilmek için aynalarla doldurdum evimi. Aslına bakarsanız kendini bulabilmek için başka şeye bakmak acizliktir. Bunu itiraf etmekte bir beis yok. Keşke yeteri kadar gücüm ve cesaretim olsaydı da içime bakabilseydim. Tabii, görebilecek bir göze, anlayabilecek bir kalbe ihtiyaç var, onu da zamanla öğreniyor insan."