Omuzlarınızı ezen, sizi toprağa doğru çeken zaman’ın korkunç ağırlığını duymamak için durmamacasına sarhoş olmalısınız. Ama neyle? Şarapla, şiirle ya da erdemle.
"Tamam kabul ediyorum, hayatta herkesi memnun edemezsin. Ama bir cinayetten sonra hiç kimseyi memnun edemezsin. Biz hiç kimseyi memnun edemedik lan bu hayatta."
Oysa hastalık ya da alışkanlığın insanlara verdiği duygular, tabiatın gerçek tadını değiştiremez, bizim duyduğumuz bir tadın hiçbir nesnenin özünü değiştiremeyeceği gibi.