Dünyada hepimiz sallantılı, korkusuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadımı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur, kimi müdürlüğüne, kimi işine, sanatına, çocuklarına tutunanlar vardır.
HERKES KENDİ TUTAMAĞININ EN İYİ, EN YÜKSEK OLDUĞUNA İNANIR.
Gülünçlüğünü fark etmez.