Bir gösteri sahnesidir yaşam,
Sırası gelen oynar rolünü ve çekilir sahneden,
Kimisi çok sadedir sahnede, varla yok arasında,
Kimisi utangaç, süklüm püklüm,
Kimisi de unutulmaz olmak ister,
Büyük eserler verir ya da
Büyük acılar…
Unutulmamaksa amaç, unutulmazlar!
Zaman dar, roller çeşit çeşit,
Hercai gönüller için tam bir keşmekeş,
Kimisi rolünü severek oynar,
Kimisi mecburiyetten…
Kimisi sahneye çıkarken titrer,
Kimisi hep alkış bekler,
Ama perde her seferinde kapanır sonunda,
Ve geriye sadece, iyi ya da kötü
İz bırakanlar kalır hafızalarda…
Kendi yüzüyle çıkan ayıplanır,
Maskeli yüzler görünür sahnede,
Akıl fikir hep başka rollerde,
Rolünü unutmuş nice yürek,
Figüran olur kendi hikâyesinde…
Bir gösteri sahnesidir yaşam,
Ve her yaşamın bir melodisi vardır,
Her tınısında bir düş, bir umut, bir erteleme…
Öyle bir karmaşa çıkarır ki insan sahnede,
Yaşamın melodisi duyulmaz olur bu gürültüde…