Fatma Sonay
@Ftmsny
Sürekli öğrenme, üretme çabasında; daima bir öğrenci...
"Ben kimim?" " Hayatın anlamı ne?"
"Başıma sanki şöyle bir şey gelmişti: Hatırlamıyorum ne zamandı, beni bir kayığa bindirmişler, bilmediğim bir kıyıdan iterek uzaklaştırmış, öbür kıyıya doğru yöneltmiş, deneyimsiz ellerime kürekleri verip yalnız bırakmışlardı. Becerebildiğim kadar çalışıyor, kayığı götürüyordum; ancak ortaya doğru ilerledikçe akıntı hızlanıyor, beni hedefimden uzaklaştırıyordu ve benim gibi kürek çeken, akıntı tarafından uzaklaştırılan insanlarla daha sık karşılaşıyordum. Kürek çekmeyi sürdüren insanlar vardı, kürekleri bırakmış olanlar vardı; insanlarla dolu büyük kayıklar, çok büyük gemiler vardı, bazıları akıntıyla boğuşuyordu, diğerleri akıntıya teslim olmuştu. Ve ilerledikçe aşağıya, bütün kürekçilerin üzerinde olduğu akıntıya bakarken bana gösterilen yönü daha da çok unutuyordum. Akıntının tam ortasında, aşağıya doğru giden kayık ve gemi kalabalığı içinde yönümü tümden kaybettim ve kürekleri bıraktım. Çevremde bulunan yelkenli ve kayıklardaki insanlar her yandan neşeyle bağırıp çağrışarak beni ve birbirlerini başka bir yöne gidilemeyeceğine inandırmaya çalışarak akıntı aşağı gidiyorlardı. Ben de inanıp onlarla birlikte ilerledim. Uzaklara sürüklendim, o kadar uzağa gitmiştim ki çarpıp parçalanacağım kayalık eşiklerden akan suyun gürültüsünü duydum, bu kayalıklarda parçalanmış kayıkları gördüm. VE AKLIM BAŞIMA GELDİ. Bana ne olduğunu uzun bir süre anlayamadım. Karşımda sadece koşarak yaklaştığım, beni korkutan ölümü görüyordum. Hiç bir yerde kurtuluş umudu görmüyor, ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Ama başımı çevirip arkama bakınca aralıksız, inatla akıntıya karşı duran sayısız kayık gördüm, kıyıyı, kürekleri ve yönümü anımsadım ve geriye, akıntı yukarı, kıyıya doğru kürek çekmeye başladım.
Kıyı Tanrı'ydı, yön bağlılıktı, kürekler bana gösterilen kıyıya doğru kürek çekme
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
"... İnsanlık var olduğundan beri nerede yaşam varsa orada yaşam olanağını veren inançtır ve inancın başlıca özellikleri her yerde, her zaman bir ve aynıdır."
8/10
18 günde okudu
·2025 17. kitabı
"... Tam da böyledir, kısa yaşam bulmayız, onu biz kısaltırız, ondan yoksun değiliz, onu tüketiyoruz. Nasıl krallara layık büyük bir mal varlığı kötü bir sahibin eline geçince bir anda dağılır da mütevazı bir mal varlığı iyi birine emanet edilince o kişinin dikkatli idaresi ile artarsa yaşamımız da kendini iyi düzenleyen biri için oldukça uzundur."
1. Dünya Savaşı sırasında Almanya ve Fransa arasındaki savaşın bir kesitinin anlatıldığı bir savaş romanı olan eserin ilk bölümü, ününe yakışır nitelikte değildi bence. Esas konuya giriş yapmak için üstünkörü yazılmış uzun bir giriş gibi. Ama ikinci bölüm yani savaşın anlatıldığı bölüm gerçekten canlı ve sürükleyici bir anlatıma sahip. Yazar, bizzat savaş alanlarında bulunduğu için gözlemlerini gerçekçi bir üslupla aktarmış. Mahşerin 4 atlısı: 1-Veba 2-Açlık 3-Savaş ve 4-Ecel...
Savaş o kadar talihsiz, o kadar saçma, o kadar vahşi bir şey ki... Özellikle hırs ve yayılımcı politikalardan kaynaklanan savaşlarda insanlığa olan inancımı ve saygımı yitiriyorum. Bu kitabı okurken de aynı duygular içinde gidip geldim.
Blasco İbanez savaşı güzel anlatmış anlatmasına ama kesinlikle çok yanlı olarak yalnızca Fransız bakış açısından anlatmış. Araya, savaşın iki ülkenin halkı için de acılar getirdiğine dair ufak tefek cümleler sıkıştırmış olsa da bu durum romanın büyüklüğüne gölge düşürmüş. Evet, güzel bir savaş romanı ama kesinlikle bir "Savaş ve Barış" gibi değil mesela.
Julio'nun mezarını buldukları son sahneyi çok beğendim hatta ağladım da. Daha önce Turgenyev'in Babalar ve Oğullar'ındaki Bazarov'un ve Gonçarov'un Oblomov'unda da kahramanların mezarlarının anlatıldığı sahnelerden çok etkilenmiştim. Julio'nun mezar sahnesi de eklendi şimdi.
Kusurlu bulduğum yanlarına rağmen yine de kaliteli bir kitap, okunmasını tavsiye ediyorum.
