"Birisi, kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve oluk oluk kanama başlıyor yeniden... Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıveriyor.
O yüzden değil mi, içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta tedirgin ve gergin dolanmalarımız? -anlatsam mı, anlatmasam mı? - kararsızlığımız, -bu sevgi beni acıtır mı? kuşkularımız... Her zaman seni üzecek birileri olacaktır. Tek yapmamız gereken; sevginin bize vadettiklerine güvenmeyi
sürdürmek, ama kime ikinci defa güveneceğimizi de iyi seçmek."
"Onu seviyorum; ama bu geçecek, geçmeli, geçmezse olmaz; geçmeye başladı bile, hissediyorum... Kim bilir, belki yarına bile kalmaz, ne de olsa ondan nefret ediyorum, çünkü benimle alay etti, o beni sevmezken siz bana olan sevginizden onun gibi çekip gidemediğiniz için burada benimle birlikte ağladınız ve sonunda ben de sizi sevdim... Evet, seviyorum! Sizin beni sevdiğiniz kadar seviyorum sizi; hatta bunu sizden önce söylemiştim biliyorsunuz... seviyorum çünkü siz ondan daha iyi bir insansınız, çünkü ondan daha vefalısınız, çünkü o... "