Fulya Pirim
@FulyaPirim
Şu anda okuduğu kitap
Görsel kitle kültürünün çerçevelediği ve biçimlediği ve dünya içerisinde, "insanın temel varoluş etkinliği" olan kültür, insanlar (halklar topluluklar) tarafından değil, bir "sektör” tarafından "seri üretim" sürecinde imal edilir ve insanlara "tüketim" için sunulur.
Değerler, duyuşlar, düşünceler, inançlar, edimler ve pratikler toplamı olan kültür, "sermaye"dir artık. Bu "sermaye"nin birikimi de seyirle sağlanır. Bu süreç oldukça farklı bir insanlık algısı ve anlayışının da biçimlenmesine yol açar. Artık "düşünmek"ten çok "seyretmek"; “bilmek”ten çok "görünmek"; kafaya değil göze hitap etmek; meslek sahibi olmaktan çok şöhret sahibi olmak; çalışmaktan çok kolay para kazanmak; "emek''ten çok "eğlenmek'', toplumsal tercih olarak rağbet görmeye başlar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Meşhur olma isteği elbet her devirde mevcuttu. Ama böylesi bir kitlesel arzuya dönüşmüş olması, zamanımıza özgü. Kimsenin kimseyi umursamadığı, herkesin herkesten ürktüğü bir "kalabalık yalnızlıklar" dünyasında var olmanın ve var "sayılmanın yolunun artık çok daha fazla "görünmek ve tanınmak"tan geçtiği sanısında insanlık. Bu, kaçınılmaz şekilde "meşhurluk hevesi"ni kamçılıyor. Ama işte, bu sadece bir sanı... Belki giderek "sanallaşan'' dünyada bu da yeterli yaşamak için diyebilirsiniz. Peki ya "gerçekler"?...
Nurdan Gürbilek'in 1990'ların başına tarihlenen çığır açıcı kitabında vitrinde yaşamak" diye adını koyduğu çağ hali bu: Yaşanan hayatın seyredildiği ölçüde onu yaşayanın da "vitrin''e yerleşebildiği oranda değer kazandığı bir dünyadayız.
Görselliğin her şeyin önünde ve üstünde yer aldığı, görünmenin ve görünür kalabilmenin temel düstur haline geldiği, "seyrin iktidarı”nın yaşandığı bu çağda, "göze gelmek", sakınılan değil istenen bir şey artık.
Erdem diye tabir ettiğiniz şeylerin hepsinde haz gizlidir,” diye yazmıştı romancı W.Somerset Maugham, ‘Hayatın Esiriyiz’ adlı eserinde. “İnsan kendisi için iyi olan şeyleri yapar. Eğer bunlar aynı zamanda başkaları içinde iyiyse bunlara erdem deriz… Benim bir viski-soda daha içmem ne kadar kendi özel zevkim içinse sizin dilenciye 2 peni vermeniz de o kadar kendi özel zevkiniz içindir. Yalnız ben sizin gibi madrabaz olmadığımdan ne zevkim için kendimi alkışlarım ne de sizin takdirinizi beklerim.
bir güveye rastladım geçende
bir ampulün içine girmekti derdi
ve kızartmak kendini tellerde
derdiniz nedir sizin kuzum
diye sordum güveye
bu töresel bir şey falan mı nedir
bu camla kaplı bir ampul değil de
bir mum olsaydı eğer
kömür olmuştun şimdiye
hiç sağduyun yok mu senin
var, hem de istemediğin kadar
diye cevapladı güve
ama bazen gına geliyor sağduyudan
sıkılıyoruz hep aynı sıradanlıktan
ve güzelliğe acıkıyoruz
ve heyecana
ateş güzel
biz de biliyoruz çok yaklaşırsak
bizi öldüreceğini
ama ne fark eder ki
yeğdir bir anlığına mutlu olmak
ve güzellikte yanmak
uzun uzadıya yaşayıp da
müebbet sıkıntıdan
biz de bu yüzden bütün ömrümüzü
tek bir küçük ruloya sarıyor
ardından o ruloyu yakıyoruz