Fulya
@FulyaU
394 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
KehanetHayata Dair
Eğer kehanet hiç söylenmemiş olsaydı yine de kendini gerçekleştirecek miydi?
Kaderimizi, bizden başka herkesin yaziyor olduğu gerçeğiyle yüz yüze geldim sanki.
Herkes, biz daha doğmadan önce bizimle ilgili bir şeye niyetlenmiş; herkesin kimliğimiz üzerinde aslında kendi doyurmak istedigi bir ihtiyacı var. O kadar çok duyuyoruz ki ‘kim olmamız gerektiğini’ o
kadar unutuyoruz ‘kim olduğumuzu’.
Herkesin daha adil bir aynaya ihtiyacı var; Patroklos sen insan aynasıydın. İki aynanın sonsuz evrenler oluşturması gibi, Akhilleus’la sonsuza kadar yan yana olun umarim, hangi evrende olursanız olun
Kalpten...
Sanki bir çocukluk kadar geç kalmışım okumaya, ama yine de çocuk gibi kalpten okudum..
Hep birileri var.. Hayatızla sizin aranıza giren, kendinizle kendinizin arasını açan, renginizi, sesinizi, şarkılarınızı, zamanınızı çalan birileri var.
Kitap basit bir reçete sunuyor bize, sonunda Kassiopeia’nın sırtında o yazıyor (bence): “Gerçek ol, içten yaşa.”
Yaralı şifacıŞiir
Maram’a yaralı şifacı demeyi yakıştırdım çünkü bir çıkış noktası bulabilmeyi başarmakla kalmayıp, şiddet gören kadınlara el uzatmaya çalıştığı, onları dinlediği, onlara ses oldugu, onları birer kurban değil birer sanat olarak görebildiği için.. Kendinizin yaralarına benzer yaraları olan insanlarla yakın olmak hem iyileştirici hem de çok travmatik olabilir. Bu ancak içsel bir güçle mümkün olabilirdi tabiki.
Şiirlerde onlarca kadın var; kimi ev hanımı, kimi avukat, kimi profesör, kimi işsiz, kimi fahişe.. Kadına şiddetin ne kadar yaygın, ne kadar öngörülmez, ne kadar sıradan olduğunu görmek, bunun her ülkede, her yaşta olduğunu bilmek ne üzücü.. Kadının kadın olmaktan başka suçu yokmuş gibi…
Ama birileri farkedilebiliyor, bazıları sesini çıkarabiliyor neyse ki.. Acılar sanata, şiire, deneyime, yardıma dönüşebiliyor. Birilerinin yaraları birilerine şifa olabiliyor iyi ki..
Son sözünde şöyle yazıyor: “Böylelikle, daha önce ‘yara’ olarak adlandırılan her şey, sadece bir ‘anı’ halini alır.” Her şey ne kadar zor olsa da aşılabilir, eskiyebilir, gittikçe daha az duygu üreten anılar olabilir.
Hiçbirimiz siddetten muaf degiliz, ama yalnız ve çaresiz de değiliz..
Onlarca sesten anılar okudum diye umuyorum, yaralar değil..
Aynı kitap içinde hem hayatın anlamını bulmaya yönelik teşvik, hem de illa ki uzun yaşamalı, sanki yalnızca uzun yaşamlar anlamlıdır gibi, bence çelişkili bir yapı var.
Yaşamı uzatmak değil, genişletmek lazım..
Artık şunu yiyin, bunu giyin, az ile yetinin derken konforu pompalayan kişisel gelişim kitaplarından son derece bıktım.
Zaten böyle kitaplar bana kattığı tek şey öfke oluyor. Benim neyime kişisel gelişim:)
Ek: Kitapta yok şunu ye bunu ye diye anlatırken, en uzun yaşayan kadının 120 yaşına kadar sigara içmesinden bahsetmesi şoku:D
Kitaplarda cümlelerin altını çizmeyi çok severim. Bu kitapta nefret ettiğim, asla katılmadığım cümlelerin altını çizmeye karar verdim. Aa bir de bakmışım ki tüm kitap çizilmiş..
.
Sayfalar dolusu nefret söylemi.. Teşekkür ederim. 80 sayfa boyunca bir adamın nefretinin nasıl bir ürün vereceğini görmüş oldum. Kimlerden uzak duracağımızı, kadınlar olarak savaşımızın neyle olduğunu, neyle mücadele ettigimizi bir kez daha anladım.
.
Bir insanın yazarlığı, dili, üretkenliği (başka alanlaraa sevdigim kitapları olduğu düşünülünce..) bir yana, koca bir cinsiyetten bu denli büyük, muaazzam ve özenilmiş şekilde nefret etmesi bir başka
.
Bu kadar nefret edebilme kapasitesi benim için öfkelendirici, onun için son derece üzücü.. Belli ki hic sevilmemiş dolayısıyla hiç sevememiş, tüm motivasyonunu nefretten alan bir adam.
.
Seni seviyorum, ama senin sevme şeklini hiç sevmiyorum.
