Hayatımızdaki tek gercek nefsi müdafaa intihardı. Bedenimiz ve aklımıza saldıran düşünceleri yok etmekti. Hayatımızı bizim dışımızda kimse mafetmemişti. Ve biz o intikamın peşindeydik. Beynimizi öldürmenin peşinde.
... En büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirnelerini beklemekti. Hayatımın belli bir dönemine kadar böyle yaptım. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Kadınlardan bunu bekledim. Birisi gelip," evet, ben seni tanıyorum" desin diye bekledim.
Ama sonra anladım ki böylesine insanlar yoktu. Olsalar bile kitap okumuyorlardı. Kimseyi tanımıyorlardı.