Körlerin ölü oldukları, artık kıpırdayamayacakları, düzelemeyecekleri, ne hareket edip ne de soluk alabilecekleri doğruydu ama bu beyaz körlüğün aslında ruhla ilgili bir hastalık olmadığını kim bize söyleyebilir ve eğer böyleyse, yani bu varsayım eğer doğruysa, bu körlerin ruhları şimdi hiç olmadığı kadar serbestti, bedenlerinin dışındaydı, dolayısıyla istediklerini yapmakta çok daha özgürdüler, özellikle de kötülük yapmakta, ki, herkesin bildiği gibi, kötülük daima en kolay yapılan şeydir
hürriyetimi ve ekmeğimi kaybettiğim oldu.
Fakat hiç bir zaman
açlığın, karanlığın ve çığlıkların içinden
güneşli elleriyle kapımızı çalan
gelecek günlere emniyetimi kaybetmedim.