Hayat, kuşkunun ani çakımlarıyla bölünen bir sarhoşluk halidir. Çoğu normal insan ölü birer sarhoştur. Eğer ayık olsaydı nefes almaya cesaret bile edemezdi insan.
Yüceltip durduğumuz, bizi bütün yaratıkların efendisi yaptığına inandığımız aklımızın, aslında azap çekmemiz için bize sunulduğunu söylemeye cüret edebilir miyiz? Bilgisizken daha keyifle olabileceğimiz anlarda bilgi bizim sukünetimizi kaybetmemize yol açıyor. Bizi phyrron'nun domuzundan daha kötü bir duruma getiriyorsa ne işimize yarıyor ki?
İnsanlık haysiyetimi, mekana sahip olmakta değil, düşüncemin düzenlenmesinde aramalıyım. Topraklara sahip olmak bu haysiyeti arttırmaz. Mekan, beni bir nokta gibi içine alıyor, yutuyor; ben ise düşüncemle onu kuşatıyorum.