Gamax
@Gamax
Okurun kavrayış kapasitesine göre kitapların kendi kaderleri vardır
-Hiçbir şey doğru değil, her şey mübah-
#Comme ci, comme ça#
"Bizi sessizliğe hazırlayan müzik":
Sonsuz kez alıntılanan Antonio di Malfitano'nun hangi müziğin onun için en değerli müzik olduğu sorusuna verdiği bu cevabı (o an) ilk kez anladım.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Anlaşılmadan, tanınmadan sevilmek
(İnsanlar tarafından) Seviliyordu babamız. (Ama bunun) Onun için bir değeri yoktu. Olduğu pek söylenemezdi.
Ve böylece, bizi en ufak şekilde başarı ve alkışın çekim alanına sokabilecek herşeyden kaçınmaya başladık. Biz başarı istemiyorduk, çünkü o yabancılaştırıyordu ve onu istemek mahvedici oluyordu, sende olduğu gibi. Biz başarısızlığı arıyorduk. Biz, senden daha iyisini yapmak istiyorduk: başarısızlığın altında acı çekmek yerine, onu kendimizi bulmak için kullanmak istiyorduk.
Farkedemediğimiz, efendisi olduğumuz kelimesizliğin (bilinçli olarak konuşmamayı tercih etmemiz) bizi köleleştiren bir dilsizliğe (konuşamamaya) dönüşmesiydi.