Yerleştiği yerde kendini yersiz hisseden kişi
çevresine bakınırken,
yola çıkabileceği bir yön arıyordur
—y e r l e ş i k l i k , eninde sonunda,
bir yola çıkaran bir yer;
bir yöne yönelen bir yol
olup çıkar.
… çünkü insan kendi yoluna saptırılamazcasına düşmemiş,kendi dürüst görüşünü trajik gururla yüklenmemişse,’hakikat’tadını yitirir, yaşam acılaşır.
Nietzsche
İnsan hep kendisini yürekli sanır. İçine bir korku düşünce de bunu olağan saymaz. Kahrından ölür,delirir.Neden korkuyorum diye,aklını oynatır. Korku insanoğlunun yüreğine işlemiştir, bunu bilmez. İnsanoğlu salt korkudur, bunu bilmez. Bilmez de yediremez kendine.