Gamze AKALAY
@Garipsever
Okuduğum kitaplarda kendimi bulurken, bulduğumda yetinmeyip daha çok kişiyi bulmak adına yola çıktım.
Şu anda okuduğu kitap
Peyami Safa İkinci Dünya Savaşı olurken mistisizme ve parapsikolojiye ilgi duymaya başlar ve özellikle Fransız literatürünü yakından takip eder. Bu minvalde insanların ölümden sonraki durumları, ruhlarının varlığı üzerine pek çok düşünce etrafında Matmazel Noraliya’nın Koltuğu isimli eseri yazar. Peyami Safa bu eserinde inançla var olma arasında kalmış daha doğrusu sıkışmış bir genci (Doktor Ferit) ele alır. Ferit, tıp okurken yarıda bırakıp felsefe bölümüne geçiş yaşan bir öğrencidir. Annesinin yokluğunda babası onları bırakıp yurt dışına gidince kız kardeşiyle birlikte kendi hayatlarını idame ettirmeye çalışır. Kendisi teyzesinin yanında kalmayacağı için kız kardeşini teyzesinde yanında bırakmak durumda kalır. Kitabın belli bir bölümüne kadar esere hâkim olan Matmazel Noraliya vakası tabii ki de gün yüzüne çıkmıyor. Eserin bitimine 100-150 sayfa kala ancak kitaba ismini veren konu ortalığa saçılmaya başlıyor. Peyami Safa’nın külliyatına başlarken ve aktif olarak okurken gözlemlediğim şey özellikle Matmazel Noraliya’nın Koltuğu ve Yalnızız romanında başkarakterin dini boyut açısından ikilemde kalması ve bu konular etrafından olaylara bakılması oldu. Okunması için şans verilecek bir eser olduğunu düşünüyorum. Hatta bu eseri okuduktan sonra aşağıya bırakacağım makaleleri de okursanız Peyami
Safa’nın var olduğu düşünce yapısını bu ve buna benzer eserlerinde(Biz insanlar, Yalnızız) daha net görebilirsiniz. Şimdiden iyi okumalar.:)
researchgate.net/publication/315...'nin_Roman_Karakterlerinin_Psikolojik_Cikmazlari
dergipark.org.tr/en/download/art...
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Güle Sevdalı ve Güle UzakKitap Alıntısı
1960-1980 Dinî, mistik-metafizik konulu eserleri ele alan ve Yedi Güzel Adamdan biri olan Rasim Ödenören…
Hayatı daha çok öykücülükle ilerleyen yazarımız “Gül Yetiştiren Adam” eseriyle hikâyeye yönelik ancak ele aldığı konu ve karakterler bakımından romana kayan bir görünüşle karşımıza çıkıyor. Eseri ilk okumaya başladığımda kapağı ve ismiyle beni çok içine çekmişti ancak okurken beklediğim etkiyi veremeyeceğini anladım. İki olay ve iki tarafta da farklı karakterlerin ve birbirlerine zıt iki yaşamın var olduğunu görüyoruz. Bir tarafta Kurtuluş Savaşı’na katılmış ancak kendinin kaldırıldığını düşünen ve bu sebeple kendini 50 yıl boyunca eve kapatıp dış dünyayla bağlantısını koparan sadece ve sadece kendini ibadete verip bahçesinde rengarenk güller yetiştirmeye adayan yaşlı bir adam anlatılıyor. Diğer tarafta ise eserde anlatıcı rolü üstlenen kahraman(isimsiz) ve onun çevresinde Sitare, Çarli, Yavuz, Zelda, Tansel gibi arkadaş grubunun çarpık ve bir o kadar da girift ilişkileri ele alınıyor. Aslında bu eserin Rasim Özdenören tarafından kendi dönemine ve hatta bizim dönemimize de ışık tuttuğunu görüyorum. Gül yetiştiren yaşlı adam savaştan sonra değişen değerleri ve inançları ele alırken diğer kesimde var olan kahraman ve arkadaş grubu ise günümüzdeki dejenerasyonu gözler önüne seriyor. İki kutba da baktığımızda çok zıt ancak iki kutup da kendi dönemini anlatması bakımından çok yerinde. Yaşlı adam savaştan sonra değişen insanlara ve özellikle savaşa sebep olan durumlardan ötürü kendisinin kaldırıldığını ve bu yüzden eve kapanıp kimseye gözükmemenin daha iyi olacağını düşünür. 50 yıl sonra torunuyla beraber bir sabah namazına gittiğinde yıllar içinde değişen halkı, yaşayışı ve inanç sistemini görünce şaşırır hatta bunu namaz çıkışında bir hitabet şeklinde halka anlatır.
Bir Ustanın Kendine BakışıEdebiyat
Necip Fazıl Kısakürek, kendi doğumundan ve hayatının belli bir dönemine kadar ki yaşayışını bizlere sunduğu bu mükemmel eseri sizlere takdim etmek isterim. Eserinde kendisinin yanı sıra ailesi, arkadaşları, ileride oluşacak edebî çevresi ve hayata bakış açısını tüm çıplaklığıyla bulmak mümkün. Okul yıllarında(Bahriye mektebi) Ahmet Hamdi Tanpınar, Nazım Hikmet gibi devrin önüne geçecek sanatçılarla sıra arkadaşlığı yaptığını aynı zamanda Yahya Kemal Beyatlı gibi hocalardan da dersler aldığını bizlere bu eserinde anlatır. Okul zamanında sevmediği ancak daha sonraları dost olduğu Yahya Kemal Beyatlı hakkında nükteli sözleri de eklemeyi unutmaz:)
Otobiyografik eserlerde hepimizin istediği sanıyorum ki herkesin kendini iyi ya da kötü her haliyle göstermesi ve anlatmasıdır. Bu sebeple Necip Fazıl’ın gözünü daldan budaktan sakınmadığını hem kendine hem ailesine hem de dostlarına karşı şeffaf davranıp olanı biteni tüm çıplaklığıyla bizlere sunduğunu çok net görebiliriz. Uzun lafın kısası bu kadar mertçe kendini anlatan ve her şekilde kendini kanıtlamış olan bu büyük üstadın nadide eserine bir şans verilmeli. Kendisini bir de ustadan dinleyin derim