Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Memleketimiz” ifadesinin yol açtığı çağrışımlar oldukça farklıydı Bayan Vehanuş için. Onun annesi ve babası doğup büyüdükleri toprakları “memleket” diye anarlardı. Yani memleket Erzincan’dı, Malatya’ydı önceleri. Kendisi için de doğup büyüdüğü, sokaklarında koşturduğu, oyun oynadığı, okuluna gittiği, pastanelerinde Garbis’le buluştuğu, flört ettiği şehri, İstanbul’du memleket.
Bir yandan anne-babasının özlemle anlattığı yerlere, oralardaki dağlara, tepelere, ovalara, bayırlara, derelere dair bir bağ da hissediyor, oralı birine rastladığında tarif edilemez bir yakınlık duyuyordu.
…
Ufak oğlu Jirayr Amerika için, New Jersey için, “Bizim ülkemiz,” dediğinde yüreğinden bir tel koptu sanki Vehanuş’un.
Sayfa 105 - Everest
Dilek Kurban’ın anısı
…öğle yemeğine çıkmak için asansör beklerken, Hrant ile yine hararetle sohbet ediyorduk. Asansör geldiğinde içerisi çok sıkışıktı ama, “Haydi biz de binelim,” demiştim. Biz binince asansör ötmüş, Hrant inmişti. O dışarıda, biz içeride kalmıştık. Asansör kapısı kapanırken, başı eğik, yüzünde o hafif acı, hafif muzip ifade, bize bakmış ve “Hep böyle olmuştur zaten,” demişti.
Hrant’ı öldürdükleri gün, ilk o görüntüsü geldi aklıma. Bir kez daha, biz kalmıştık içeride, giden Hrant olmuştu.
Sayfa 420 - Everest
…Bu adam Tovmas Terziyan’dı. Baba-kız hevesle sohbet edebildiğimiz için şaşırdığını söyledi.
“Rum olduğunuzu zannettim, fakat sonradan Ermenice konuştuğunuzu duydum” dedi heyecanla. “Çocuklarına hem baba hem öğretmen olan Rumlar tanırım, fakat Ermenilerde böylesi güzel ve övgüye layık bir manzarayla daha önce karşılaşmamıştım.”
Sayfa 166 - Aras Yayıncılık
