“ Sevildiğimizi sanırken, bir sabah artık her şeyin bittiğini, doldurduğumuz bu kalpten artık çıkarıldığımızı, unutulduğumuzu hissetmekten başka neyimiz var?”
“ Ah bir zamanlar ne çabuk memnun olurdum.Her şey benim için bir mutluluk vesilesiydi. Ama şimdi sanki bütün yaşayan insanların,bütün yaşamış ve ölmüş insanların elemlerinin yükü hep benim omuzlarımda…”
“Biliyor musunuz hayattan nefretime başlıca sebep,yine aşktır. Düşünüyorum ki, sevdikten sonra aşkın kalbimizde söndüğünü görmek, unutulmak, dahası hafife alınmak, ölümün bile dindiremeyeceği acılar doğurur.”
Tutkumun sadece toplumun dayattığı yargılardan,bir beyefendinin nasıl davranması gerektiğine dair beklentilerinden dolayı söndüğünü,ezildiğini anladım.