"Hayatla aramda ince bir cam var. Açıkça görmeme ve anlamama rağmen, dokunamıyorum hayata." Der Pessoa, çoğumuz bu durumu yaşarız aslında. Yazar hayattan kopukluğu çok güzel tasvir etmiş. Bazılarımız o camı arada sırada aralar , rüzgarın içeri girmesini sağlar, belki mevsim yazdır cıvıl cıvıl sesler dolar hayatımıza. Ve bazen yaşadığımızı küçük olaylarla duyumsarız.
Kelimelerle gülümseyerek yazıyorum, ama bana öyle geliyor ki kalbim çatlayabilir, kırılan bir eşya gibi parçalanabilir, un ufak olabilir, çöpe gidebilir, çöpçü de çöp kutusunu bir hamlede kaldırıp omzuna vurduğu gibi,
dünyanın bütün belediyelerinin ölümsüz çöp arabasına götürebilir.