Belki de en büyük suçlu benim; belki önceleri çok sert davranmış olabilirim; belki gereksiz kuşkular, bana gerçekten yararlı olmak isteyenlerinizi de benden uzaklaştırmış olabilir.
Bu gözyaşlarının anlamı neydi? Hasta bir ruh, çektiklerinin acı dolu sırlarını mı açığa vuruyordu? Temellendirmeye çalıştığı içindeki o yüce insanı bir türlü oluşturmadığını mı itiraf ediyordu? Çocukluğundan beri başarısızlıla mücadelesinde ve engelleri aşmada yeterince başarılı olmadığına mı yanıyordu?
.. artık iyice soğuklaşan bakışlarımda hiçbir şeye yer yok, eskiden yüzümde canlılık yaratan o gülücükler de, o bitmek bilmez konuşmalar da artık gülünç gelmiyor, hepsi yanımdan geçip giderken hareketsiz dudaklarım kayıtsızca suskunluğunu sürdürüyor.