Gel. Yeniden iyi biri olmak mümkündür, demişti Rahim Han telefonu kapatırken. Öylesine söyleyivermişti, son anda aklına gelmiş gibi.
Yeniden iyi biri olmak...
Hangi ay olduğunu anımsamıyordum hatta yılını bile. Yalnızca bu anının içimde yaşadığını biliyordum, mutlu geçmişin kusursuzca mumyalanmış bir parçası; yaşamlarımızın dönüştüğü bu gri, boş tuvale atılan rengarenk bir fırça darbesi.