Hiçbir durum kendini tekrar etmez ve her durum farklı bir cevap gerektirir. Bazen insanın kendisini içinde bulduğu durum, onun kendi kaderini eylemiyle değiştirmesini gerektirir. Başka zamanlarda, derin derin düşünme ve bu sayede değerlerin farkına varma fırsatını kullanması insan için daha avantajlıdır. Bazen insan sadece kaderini kabul etmek ve çarmıhını taşımak zorundadır. Her durum kendine özgüdür ve her zaman karşımızdaki durumun getirdiği sorunun doğru bir yanıtı vardır.
öz’
Gerçekten çok kaliteli.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir küçük, kocaman ruh..1000Kitap
Özgür olduğunu sanan bir ruhun, aslında yarım yamalak bir özgürlükle yaşadığı gerçeğini hüzünle bulan Zorba..
Hiçbir zaman bitiremeyeceği yolculuğunun elinde olmadan bitmesine öfkelenen, öfkelendikçe kahkahalarla gülen..
Çok şey görmüş, yaşamış, özümsediği yolda “insanlığa giden yolda yürümeyi” seçmiş bir ihtiyar. İhtiyar dediğime bakmayın -asla kabul etmezmiş, hatta utanırmış bundan- ruhu 20’li yaşlarında, her gün öğrenen ve her gün hayatı yeniden yaşayıp görebilen koca bir ruh..
Kaç insan vardır, hatta kaç çıtır genç de ilk kez görüyormuş gibi bakabilen dünya nimetlerine; çiçeklere, yıldızlara, gökyüzüne, denize, toprağa..
Ne şanslıdır, her yeni günün huzurunu yaşamayı bilip, ciğerlerine tatlı kokular çekmeyi, kulaklarına hoş ezgiler sığdırıp ruhunu beslemeyi bilen.
Aşk olsun, alabildiğince kullanabilen deliliğini ve içinden geldiği gibi raks edebilene aşk...
İnsan ruhu huzur arar, bulmuşsa ne âlâdır; bulamamışsa, görememişse, hissedememişse vay haline!
Zorba bulmuş, görmüş, hissetmiş.
“İnsanlığı bulmak, insan gibi yaşamak, insan olabilmek” bunların parayla satın alınamayacağına, bu yolun inanmaktan geçtiğine olan inancını tümüyle hissettiren ruhun sonsuza dek var olsun.
Her yeni günün sırrına tamamiyle eremediğimiz için özgürlüğümüzün gerçekte ne olduğunu, neden yaşadığımız, neden unutup hayata daldığımız, neden ölümsüz olamadığımızın sonu gelmez veryansınıydın sen Zorba!
Neden bu kin, bu nefret, ne içindi?
Kime çabalayıp çalıştığımızın, anlamlandıramadığımız bir boşluk olarak doğup öleceğimizin sözlü sırrı gibiydin.
Sırlarda buluşmak dileğiyle..
İyi ki geldin ve gittin hayattan.
İyi ki Zorba..
Değerdin gözyaşına ..
Çiçek sularıyla beslenen ırmaklarda ruhun yıkansın.
Hoşçakallar diyarından, hoşça kal..
Ve
“Ruhunu sıkı tut dostum, dağılmasın.”
öz’
Benim cümlelerim. Teşekkürler :)
Olumlu bir ruh halinde kalmaya bak, kendini fazla ciddiye almayı bırak. Kendinle dalga geçmeyi dene. Bu, her türlü takıntıya ve kendini özdeşleştirmeye karşı güçlü bir panzehirdir.
Mjr isimli okura yanıt verildi
öz’
Alışkanlıklarımızın ve insanoğullarından oluşumuzun yansımasıdır belki de..
