Büşra H.
@Godiva
Bende kül, bende kanat,bende gizem bırakmadılar
39 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·128 syf.·
25 günde okudu
·2021 12. kitabı
Reklam
Kendi kitaplarıma ilk defa sahip olma dönemimdi ve ikinci el kitabevinden aldığım kitabın ilk sayfasında eski sahibinin ismi yazılıydı. Kitabın artık sahibi ben olduğuma göre kendi ismimi yazabilirim diye düşündüm, böylece bir alışkanlık edinmiş ve mülkiyetimi de kalıcı hale getirmiştim. Bugün üzerine yazmak istediğim kitabın ilk sayfasında kitabın alınış tarihi 19.04.2015 olarak yazmışım. Bundan altı sene önce alınmış bu kitabın tozunu, üzerine bir iki kelam ederek almak istedim. Kitabın adı ‘Yalnız Gezerin Düşleri’ yazar ise Rousseau.
Kitap Rousseau’nun biyografik, deneme tarzında oluşturulmuş bölümlerden oluşuyor. Bölümlerde birçok konuya değinmekte, gerçekten de gezintilerinde üzerine düşündüğü şeyleri yazdığı bu yalnız gezer adam yer yer sahtelikten, çevresindekilerin korkunç iki yüzlülüğünden, ahlaki doğruluktan bahsederken yer yer de kendi hakkındaki söylenenlerden ilerliyor. Yani yalnız başınıza ne düşünebilirseniz o da kendi hayatından bunları çekip güzel bir üslup ve zekice tespitlerle ele alıyor.
Birinci gezinti yani kitabın ilk sayfası şu cümleyle başlıyor: “İşte artık, ne bir kardeşi, ne yakını, ne arkadaşı, ne de ahbabı olan ben, yeryüzünde yapayalnızım.” Bu bir itiraf ya da içsel bir hesaplaşma mı diye düşündürüyor bu cümleler. Daha sonra insanların ona yaklaşımından ve inzivaya çekiliş hikayesini kendi bakışıyla anlatıyor. İlerleyen sayfalarda şunu söylemekten de geri durmuyor nitekim “Bu sayfalar hayallerimin düzenli olarak tutulmuş şekilsiz bir güncesi olacak sadece. Bu güncede benden çok bahsedilecek çünkü düşünen yalnız biri ister istemez kendisiyle fazlaca meşgul olur.”
Sayfalarda mutsuz bir adam tasviri var, etrafına güveni kalmamış, herkesin kendi hakkında konuştuğuna dair obsesif düşüncelere sahip hatta kalleşçe onun düşüşünü izlemek isteyen
Puan vermedi·376 syf.·
2021 8. kitabı
Zamanın Kokusu ve Geç kalmışlığın Tadı
Neden kimse bir yavaşlık tanrısı icat etmedi?
PETER HANDKE
‘’Yeryüzünde geç kalmışlığın ilacı yoktur’’ bir kitaptan altını çizdiğim bu cümleyi ilk okuduğum günden bu yana düşünüyorum ve ara ara beni kaygılandırsa da bir yerlere kapı araladığını söylemeliyim. Telafisi mümkün olmadığını söylediğimiz bu çetrefili hastalık tam olarak nedir? Ben bu eğilip bükülebilen, hızlanan bazen yavaşlayan zamanın içinde bir şeyleri kaçırıyor muyum? Bu soruyu muhtemelen yirmili yaşlarındaki herkes sormuştur. Bir cevaba ihtiyaç duyuyor gibiyiz bu konuda. Biz bu soruyu Byung- Chul Han, Zamanın Kokusu kitabıyla inceleyelim.
Zaman kavramı çağlar boyunca gizemini korumuştur. Mısırlılar gök cisimlerinin hareketine bakarak bir takvimi buluyor, zamanı kristal bir çizelge yapıyor ve biz bir döngünün içine düşüyoruz. Ocak, şubat mart…. Pazartesi, Salı, Çarşamba tekrar pazartesi….. Bir başa dönüş var fakat şairin dediği gibi ‘’burada kalamazsın başa dönemezsin’’ hep ilerlemek zorundayız ki sen dursan da seni omuzlarıyla ittiren bir zaman çizelgesi, akış, yaşayış, hız ve gelişim var. Bir gelecek var hepsinin bir adım ötesinde. Geleceğin bir kaçan ayna olması muhtemelken bizim onun peşinde sürekli koşturmamız da kaçınılmaz oluyor. Kendi kendimizin peşinde koştuğumuz ama kendi kendimizi kaybettiğimiz bu hızlanma çağında azığımız ise geç kaldım korkusu oluyor. Geç kaldığımızı hissettikçe daha hızlandığımız hızlandıkça da uzaklaştığımız bu yolda bir süre durup etrafınıza bakmalısınız. Hızlandıkça deneyim oranını arttırdık, peki nitelik? Yaşadığınız onca şeyin arasında durup ne hissettiğimizin farkına varmaya zaman yoktur. Geldiği gibi gönderdiğimiz bu yaşantıların ardından yenisini istiyoruz çünkü, daha fazlası daha çok yaşadım hissini vermek zorundadır(!). Burada modernite aleyhtarlığı ya da
Reklam